30 Nisan 2014, Çarşamba
saat: 10:12


Dün bir fotoğraf gördüm.

Nişanlanmış.

Bu beni neden bu kadar sarstı bilemiyorum.

Belki daha iki gün önce, "onu görmeyeli çok uzun zaman oldu, bir görsem mutluluktan gözlerim dolar kesin" diye aklımdan geçtiği için bile olabilir.

Tam olarak nasıl hissettiğimi çözemiyorum. Üzülmem saçma olur, bir beklenti içinde değildim çünkü. Çoktan bitti. Zaten seneler öncesinin hikayesi. Ama bu kadar sevdiğim bir adam hiç olmadı ve başkalarında onu aradım durdum. Bitti evet, ama ben anılarımızı her zaman mutlulukla ve özleyerek hatırladım. O aklıma geldiğinde yüzüme hep bir gülümseme yayıldı ve ardından hafifçe iç çektim, her zaman. Bu yüzden o fotoğrafı görmek hiç kolay değildi. İçim burkuldu.

Bu kızla ilk kez bir fotoğrafını gördüğümde büyük darbe olmuştu bana. Gidip tek başıma içmiş ve düşünmüştüm. Beni benden daha iyi anlayan kimse olamaz çünkü. Kendimle dertleşmiştim, kadeh bile tokuşturmuştum. Şimdi yine kendimle baş başa böyle bir seansa ihtiyacım var sanırım.

Yalnızlığım ve içimdeki boşluk gittikçe derinleşiyor, yayılıyor. Bu iyi değil.

istanbul
hosting