01 Mayıs 2014, Perşembe
saat: 21:01


Çocukça korkularımdan bahsediyim mi biraz? Bunlar bilinçaltımda büyük yer kaplıyor olmalı ki, rüyalarımda da peşimi bırakmıyor. Kabuslardan bağırarak uyandığım oluyor zaman zaman. Şimdi ben bunu niye yazdım, nerden aklıma geldi? Bilgisayar başındayım ve evde yalnızım. Ah evde yalnız olmaya bayılıyorum. Bağıra bağıra şarkı söylüyorum, düşünüyorum, kendimi dinliyorum. Yani demek istediğim aslında yalnızken çok mutluyum, ama şu sandalyede otururken içimi bir huzursuzluk kemirip duruyor. Bir an her şeyi bıraktım, niye huzursuz olduğumu çözmeye çalıştım. Kalktım odanın kapısını kapadım. Şimdi rahatladım. Çok saçma değil mi? Oturduğum yerden evin koridorunu ve diğer odalarına uzantısını görüyordum, hatta ayna yardımıyla mutfağı bile görüyordum. Ya orada bir kıpırtı görürsem diye korkuyordum demek. Şimdi kapısı kapalı odamda yeniden mutluyum. Çocukken de korkardım. Eski evimizde karanlık koridora bakmaya bile cesaret edemezdim, orda duran ve bana bakan biri olduğuna emindim. Bu safça korkum koskoca bir kadın olmama rağmen peşimi bırakmamış demek ki. Bu kez içerde biri olduğuna emin değilim. Ama ya varsa? Fiziki bir varlıktan bahsetmiyorum. İçerde bir şey varsa, ne olduğunu bilmediğim yani. İşte kabuslarımda hep bunu görüyorum. Ne olduğunu bilmediğim ve bana öfkeyle bakan bir şey var. Ya da evde yalnız olduğumu bildiğim halde içerden biri geliyor. Bu genellikle tanıdığım biri oluyor, ama bakışları çok korkunç. Bağırarak uyanıyorum. Bu aralar olmuyor aslında. Bir süredir kabus görmüyorum. Huzurluyum. Neyse, şimdi kapıyı kapatıp huzura erdiğime göre müziğime ve kitabıma devam edebilirim.

Serde delilik var.

istanbul
hosting