04 Mayıs 2014, Pazar
saat: 02:09


RÜYA-İLK GÖREV

Ütülü kumaş pantolonumu botlarımın içine sokarak karlar içinde, düşe kalka okula ulaşma çabası içindeyken; karlar arasında, çökmüş esmer suratı, soğuktan buz tutmuş bıyığıyla bir dayı peydah oldu karşımda. Köyün yerlilerindendi tipine bakılırsa.Hiç bulaşmadan geçip gideyim yanından dedim, olmadı.

"Ateşin var mı yeğen?" sorusuna tepkisiz kalamadım.Ve ansızın geçmişi yad etmek geldi içimden." O değilde amca buralar hep böyle mi?" dedim."Kar kış almış başını gitmiş." Sonra tam konuya girmek üzereyken sözümü kesti amca."Sen de onlardansın." dedi.Anlamadım ne demek istediğini.Ben sormadan o söyledi.Anlattıkça anlattı.Konuştuk saatlerce.

Yanında termosla çay getirmiş meğer.Kurulduk karların üzerine içtik bir güzel."Bir bardak daha alırsın heral?" dedi.Hayır diyemedim.Doldurdu.Bir de sürpriz yaptı kendi çapında.Pötibör çıkardı cebinden.Çaya batırarak yedik.Pötibörden kopan parçalar çayın dibine birikti.Hayallere daldım.

Birden saate bakmak geldi aklıma.Geç kalmıştım.Amca kolumdan tuttu.Ayağa kalktı.Ve olanca kuvvetiyle koşmaya başladı.Her yer kar olduğu için yavaştı.Peşinden koşsam yakalardım.Ama üşendim.Ne gerek var diye düşündüm.

50-60 metre gitmişti ki durdu.El salladı.Anlayamadım.Sadri Alışık selamı verdi sonra.Gözlerim doldu nedense.Dokunsalar ağlayacaktım.Sonra kendimden geçmişim oracıkta.

Gözümü açtığımda hepsi bilgin hepsi uykucu hepsi utangaç ve hepsi huysuz yedi kişi kolonya döküyorlardı bileklerime.Onlardan çıkardım tüm hıncımı.

istanbul