07 Mayıs 2014, Çarşamba
saat: 22:46


gunce saçma sapan şeyler oluyor.
burası her yere uzak.

ne ağlayabiliyorum ne de düşünebiliyorum. üzülüyor muyum? bilmiyorum.

kendim için çok şükrediyorum ama çevremdeki herkese bir şeyler oluyor.

işim var. istiyordum bunu oldu. kirasını ödeyebildiğim evim. aklım çok karışık.

konuşmaya ihtiyacım var. ama anlatmakta istemiyorum.

hatalarının bedelini ödeyen benden küçük olunca canım daha çok acıyor.

birine aşık olunca ya da sevince hata yapar mı insan? ya da hatalarının bedeli ne kadar ağır olur? kim kime kötülük yapıyor? bir insan nasıl birinin hayatını artık onu sevmiyor diye çekilmez hala getirir?

Bazıları artık sevilmiyor diye kendi hayatının içine ediyor, bazıları karşıdakinin hayatını. Nasıl bir bencillik bu?

insan kendine yakışana aşık olmalı... bu mümkün mü? ya da aşıkken yakıştığını mı zannediyoruz? kumar oynuyoruz ama biz kontrol ettiğimizi sanıyoruz.

günce korkuyorum bu gece. korkuyorum, bir adamı sevmekten korkuyorum. kesinlikle, ya da en azından öyle sanıyorum hala, adam gibi bir adamla yaşamışım ne yaşadıysam çok şükür ama yine de itiraf edeyim ki yeni birinden korkuyorum. her geçen gün yeni birilerini dinlemek daha çok korkutuyor beni.

bir insan gerçekten sevdiğine ne kadar zarar verebilir? zarar verebilir mi? aklım almıyor, ilişkileri aklım almıyor. benim yaşadıklarıma hiç biri benzemiyor. bir yerde yanlışlık var. ben hiç sevilmedim galiba. belkide doğru olan bu. bu yüzden anlamıyorum yaşadıklarını insanların. insanların öç almasını, birbirinin canını acıtmaya çalışmasını algılayamıyorum. bir yerde bir yanlışlık var.

ve ben bu gece sana yazı yazmaktan çok mutluyum... sessiz çığlıklarımı sana atıyorum.



istanbul
hosting