|
09 Mayıs 2014, Cuma
saat: 16:08
garip. bazen sarılar baskın oluyor fahrelnissa'nın soyutunda, bazen maviler. şimdi baktım, bu sefer de kırmızıları gördüm daha çok. ne garip! oysa onların hepsi hep orada, fakat ben kimi zaman ancak onun bir kısmını, kendime yakın kısmını görebiliyorum demek. bir kadın olsaydım, bu mevsimde hep çiçekli elbiseler giyerdim. çiçekler büyütürdüm saksılarda. nilüfer dövmelerine bakardım, yaptırsam mı derdim, acaba bunu mu yaptırsam bedenime? karar veremezdim. tapınaktan aşağıya, denize,dalgalara,kazdağlarına, buruna,rüzgara ve adalara baktım, ne yakındı midilli! ona bu kadar yaklaşacağımı hiç tahmin etmezdim. burada, hiçbir şey olmasa bile, bu yükseklikte bu tepeden aşağıya ve göğe, bu dünyaya böylemesine bakmak, bu havayı solumak bile yeterken, buracıkta bir de tapınak yapmak. athena'ya sunaklar sunmak. ne buluş! ve troya'da bir kadın uğruna savaşlar çıkaracak, dünyayı karşısına alıp meydanlar üstüne meydanlar okuyacak kıvama gelebiliyor gerçekten insan. o rüzgar, o bulutlar ve o ağaçlar. eğer okulgezisine gelmiş ilkokul çocuklarının seslerine fazla aldırmaz, "onlar ne anlayacak ki şimdi gelmişler?" demez, onları da bütün bir yolculukfikrinize dahil edebilirseniz, oraları da gidip bir görün derim, sevgili okur. gidin ve sunaklara,surlara,mağaralara,kapılara karşı güneşin alnında dolaştığınız bir sırada, yaşlı bir ağacın gölge ettiği bankta oturup çevreyi izleyin derim. oturup biraz dinlenin ve dinleyin. oradan dairesel bir figür, mühür aldım kendime. üzerinde erkeğin eksik olan ismi ve arkasında kadının eksik olan ismi yazılı imiş, onu kazıalanında okumuştum. eksik olması ve isim yazması fikri hoşuma gitmişti. çıkışta onu hediyelikeşyadükkanında görünce hemen aldım fazla irdelemeden. müstakbel evimdeki buzdolabına kondurmayı düşünürüm, böylece iki etti. akyavaş'ın hallac-ı mansur'una baktım. vav harfi ne ilginç bir harf. dıştan içe bir yolculuk gibi. ve ne güzel düşünmüş bu adam bu tabloyu yaparak. mevlananın dönüşü gibi. jung'un, son dönemde fikirlerim sanki bir ışığın etrafında dönenen bir pervane gibi, tanrıfikri etrafında dönüyor, demesi gibi. (ya da böyle bir şey işte -tam dediği cümleyi hatırlayamadımsa da buna benzer bir söz söylemişti sanırım jung). belki, diyorum kendime, belki yaptığım bu geziler sonunda hep tek bir hedef için, onun etrafında dönen gezilerdir, ve ben yavaş yavaş oraya yaklaşıyorumdur. allegro bir yolculuk giderek tırmanan ve sonunda boşalan, gerilimden kurtulan, çağlayan. belki şu an böyle bir tasarımda bulunuşum, onu o an yaşayışımda bir engel yaratabilir ama yine de bunu böyle görmekten kendimi alamıyorum ve henüz biraz daha zamanım olduğunu düşünüyorum bu yolculuğa çıkmak için. avlu'ya gittim, mimarsinan'la bakışarak oturdum sandalyeye bir kahve içimlik. bolca şermin'i düşündüm, biraz da nemruddağı hakkındaki broşüre göz gezdirdim. bazı şeyleri yerli yerinde bulacağımı bilmek ne güzel bir duygu! yıkılmamış, faaliyetine devam ediyor, gelen turistler oluyor, seramik,cam atölyeleri oluyor, açan çiçekler oluyor, avlusunda kahve kokuyor. elbet değişmiştir, fakat onu orada bulacağımı bilmek beni çok mutlu ediyor. ne zaman başım sıkışsa ya da şermin'i düşünmek istesem oraya gidiyorum. bana şermin'den yadigâr. gidip bir kahve içiyorum, seyyar'ı ya da saitfaikleri okuyorum ya da sadece etrafa bakıyorum. yetiyor. her şeyde biraz sen varsın diyor kingsofconvenience, ve bir elinle nasıl inşa ediyorsan bir kaleyi,ötekiyle de öyle yıkıyorsun, diyor bergen'in güneşini de şöyle çaprazından alıp bergen'e karşı. nanevefesleğen aldım dükkandan, o gün hıdırellezmiş meğer, geldim diktim toprağa. üç kere seslendim, senin ismin nane, senin ismin fesleğen. sizler güzel güzel büyüyün, serpilin, güneş beslesin sizi, toprakananın kucağında uyuyun ve sonra uyanın e mi? dedim. dünyada görecek güzel şeyler var dedim, haydi, çimleneceğiniz günü sabırsızlıkla bekliyorum. neyse ki doğada herkeste olduğu gibi benim de bir kadın yanım var ve bu yanımı besleyebiliyorum. ne hoş! buralara kadar gelebildim. kimi zaman, önceden yaptığım bazı şeyleri düşünüp 'ben bunları nasıl yapabilmişim o dönemde?' diyorum, hala inanılmaz geliyor bazı şeyler. şaşırtıcı. ve sonra, arka koltuğumda oturan bir adam, yabancı bir gence ingilizce bir şeyler söylerken, beri taraftaki ispanyol kafilesi harıl harıl ispanyolcalaşıyor, önümdeki iki fransız kadınsa birbirlerine bir şeyler anlatıyor durmadan. biri yeni gelmiş buraya sanırım, bavullu- öteki daha aşina buralara, belli. saat gece yarısı. kırk yıldır bindiğim bu minibüsler ne ara bu kadar enternasyonelleşti?. kadınlar konuşurlarken bir ara,göztepe'ye doğru, öndeki bavulsuzfransız başını telefonundan kaldırıp bavullu olana döndü -attends! dedi. sonra da yerinden kalkıp şoföre doğru yüzünü döndü,kapıya ilerledi, ve bir eliyle kapının sapından kavrayıp sanki kırk yıllık bir kadıköypendik minibüsü binicisiymiş gibi,öylesine doğal ünledi: -in cekvağğ! minibüs durdu. şaştım kaldım. bavulu da alıp tıpış tıpış indiler iki fransız. sonra hiçbir şey olmamış gibi yine devam etti yoluna minibüs. dahası, kimse neden şaştığıma anlam veremedi. ne güzel yağıyor yağmur. | ||
|
|
||