14 Mayıs 2014, Çarşamba
saat: 00:48


Aşırı derecede arzulu olmaktan dolayı kesinlikle tedaviye ihtiyacım var. Yani öyle böyle değil. En fazla iki gün normal bir şekilde geçiyor ki o da ikinci günün yarısında başlıyorum coşmaya. Ya insanların içine hiç bi şekilde çıkmamam lazım ya da ilaç kullanmam lazım. Hayatımda düzenli bir kadın olsa dahi bu durumda değişiklik olmuyor. Artık nasıl şartlandırdıysam kendimi, kadınlara dair tek gördüğüm şey onları nasıl götürebileceğim. Ve işin pis kısmı da etkilemek istediğim kadını, kesinlikle etkiliyorum. Ne yakışıklı bir adamım, ne çok param var, ne de fazla bilgim var. Sadece kadınların eksik kalan yanlarını görebilen bir tarafım var. O özene bezene, çok yüksek duvarları, kuş uçurtmayan muhafızları olan kalenize girmek istediğim an, en zayıf duvarı veya direk giriş kapısının şifreli vuruş tonunu bulabiliyorum. Evet, bu matah bir şey değil. Bunun da farkındayım ama yine söylüyorum benim tedaviye ihtiyacım var. Tedavi olmaya gidecek miyim? Kesinlikle hayır!!!

Saçma salak bir düzenin içindeyiz. Dünyayı bir bardak gibi düşünün ve içine aldığı ve artık taşmaya başladığı insanları bölük bölük, acımadan hunharca atıyor dışarı. Ve biz de ancak izleyip, sıranın bize gelmesini umutla/umutsuzca bekliyoruz.

Onlarca insan feryat ediyor. Yüzlerce insan acaba sevdiğim, babam, oğlum, hayatım kurtulacak mı diye güzel haber bekliyor. Binlerce insan ya sövüyor ya isyan ediyor. İşte ben de gerizekalı gibi uçkurumdan bahsediyorum. Yaşadığımız ya da sadece nefes aldığımız mekan böyle pislik bi yer. Hani güzel hayaller kurduğunuz, mutlu olmanın resmini yapmaya çalıştığınız zırvalar var ya,...

Tepkisizim artık. Olağanlaşan durumlara karşı yapabileceklerimizin olmaması bu duruma sokuyor beni. Kurtuluşumuz var mı peki? Bilmem, belki daha az aç gözlü olursak, parayı son sıraya atarsak, koltuğun sadece g*tümüzü koyduğumuz bir şey olduğunu anlasak sanırım birazcık insanca yaşayabiliriz. Ve yavaş yavaş mutlu olabiliriz. Hoş daha bunu ben beceremezken, siz sıradan insanlar asla yapamazsınız. Bu arada bunu yapan bir adam var burda. Ona hem hayranım hem de kıskanıyorum. Adını söylemeye gerek yok değil mi? Burayı düzenli olarak kullanan her kullanıcı kimden bahsettiğimi anlayabilir. Zaten anlayamıyorsa da yatıp uyusun ve hayal kursun. En güzel yapabileceği hatta tek yapabileceği şeyi yapsın.

Son olarak benim tedaviye ihtiyacım var. Ama kesinlikle tedavi olmayacağım. Garip bir şekilde, iç güdüsel olarak hissettiğim bir şeyi söyleyebilirim. Zamanını tam kestiremesem de olacak birşey. Ölüm değil la, ben de ölümlüyüm elbette. Ha evet garip bi şekilde; adım, insanlığa faydalı ya da farklılaştıracak bir şekilde anılacak. Çayı sevmesem de çay suyu koymaya gidiyorum. Su ısınınca da kahve yaparım muhtemelen.

istanbul
hosting