|
14 Mayıs 2014, Çarşamba
saat: 22:45
____Dünden sonra bikaç saat uykuyla, aklımda sorular, kalbimde huzursuzluk, ruhumda öfkeyle çıktım yola. Metronun içindeki Deniz Feneri afişine içimden bildiğim en okkalı küfürleri savurdum. Etrafta bi kaç lavuk kahkahalarla şamata yapıyorlardı bence başka gezegenden geliyorlardı yoksa mümkün müydü onların da canının yanmaması? ____Sonra oradan otobüsle 20 yıllık arkadaşımın ya da sizin tabirinizle kankamın, buddymin evine gittim. Babasının (canım Mustafa amcamın) kırkına.. ____Bu sefer ilk defa sormadı "sen nasıl dayandın?"diye. Bende zaten hiç cevap verememiştim. Yine verecek cevabım yoktu. ____Sıradan bir ölümlü olduğumu hatırlayıp sıradan bir alışveriş merkezine iki hafta önce sipariş verdiğim saati almaya gittim. Nasıl da dört gözle gelmesini bekliyordum İsviçreden (baaak baak hatun diyor ki param var, havamı atarım, hatuna diyoruz ki siyeee). Donuk gözlerle saati aldım koluma yerleştirdim s..tir oldum çıktım dükkandan. ____Eve yürürken düşünüp durdum adaletsizliği 900 lira için o şartlarda ölüme gidenleri, sonra yine saatimin parlak kordonuna baktım içimden kendime de okkalı bi küfür ettim. Eve geldim True Detective i bitirdim yeni yeni farkettim tepedemizde dönen helikopterleri. Belli ki insanlar sokakta belli ki insanlar isyanda. İyi ki dedim iyi ki benim gibi olmayanlar da var yeryüzünde. ____Hey sen biliyorum sen de iyi birisin aslıda en az benim kadar, en az benim kendimi iyi sandığım kadar. Ama bahaneler tonla "astım başlangıcım var, dizimde sorun var vs" yani kaçamam yani o gazı yiyemem yani yani yani. Bu yazı nereye gidiyor böyle bakma bazen itin teki gibi davrandığıma dün geceden beri uykusuzum, gözlerim ağlamaktan şiş, göğsümde bi acı.. (bu yazıya bir son lazım) ama ama dedim ya iyi ki sen varsın canım kardeşim, arkadaşım ve iyi ki sen benim gibi değilsin. | ||
|
|
||