|
18 Mayıs 2014, Pazar
saat: 20:21
Önceleri kısık sesle de olsa haykırabiliyordum. Şimdilerde ise sadece yutkunuyorum. Yormak istemiyorum kendimi, kelimeleri sese dönüştürürken. Bakışlarımla anlasınlar beni diye düşlüyorum. Sonra öyle olmasını düşlemekten de sıkılıyorum. Aslında beni kimin anlaması gerektiğini bilmiyorum. Ya da birileri anlasın mı beni? Eskiden bir yaratıcı olduğuna inanırdım. Daha doğrusu yaratıcıya inanırdım. Gün geçtikçe inanmayan tarafımın yanına doğru çekilmeye başladım. Bazen bir leğene su koyuyorum. Belli yerlerine de kara parçacıkları yerleştiriyorum. Karşıki dağlar da cenderme. Bir kaç canlıyı da oraya taşıdığım zaman, kendi dünyamı yaratmış oluyorum. Ve gün gelir de bir böcek beni inkar ederse diye nöbette bekliyorum. Acaba ne hissedeceğim diye yaratıcı olarak. İşte yaratıcı varsa da ancak oyun oynayan bir çocuktan öte gidemez. Biz zavallılar da ancak onun oynunun bir kaç parçası olabiliyoruz. En güzeli kendime inanmam. En azından aynaya bakınca bişeyler görebiliyorum. Şimdi başkasının yarattığı aynadan kendimi, kendimin ilahı mı ilan ettim? Çay suyu koyma zamanı! | ||
|
|
||