|
19 Mayıs 2014, Pazartesi
saat: 04:17
sürekli kendine ne kadar güçlü olduğunu hatırlatma ihtiyacı hisseden kadınlar gibi oldum resmen. ilerde bir gün beni şu dünyada en çok önemseyen insanı bu denli silip attığıma üzülür müyüm diye düşünmüyor değilim.üzülmekten ziyade yalnızlıktan deli gibi korktuğumu fark ettim.bir insanın sürekli orda olduğunu bilmek,gününüz nasıl geçerse geçsin,nolursa olsun,bir omzun orda olduğunu bilmek o kadar rahatlatıcı bir hismiş ki,birden yok olunca o his,kalıyorsunuz.belki en sevdiğiniz filmi izleyince sıkılıyor,belki en sevdiğiniz şarkıyı dinleyince suratını ekşitiyor,belki sizi arkadaşlarınızın yanında utandırıyor ama belki de bütün bu burnu havada tavırlarınız,kendinize yakıştıramamanız yaptığınız en büyük hata. çünkü kendime yakıştırdığım insanların ne kadar kötü olduğunu görüp ürküyorum. bilmiyorum çok kötüyüm. yine ellerimi nereye koysam bilemiyorum. bu benim seçimimdi,onun hatasıydı.sevmiyorum.sevmediğimi biliyorum.ama gerçekten şu dünyada yapayalnız kalmış gibiyim öyle olmadığım aşikar olsa da. ve istediklerim olmadıkça,istediğim insanlar olmadıkça umutsuzlaşıyor,kendimi kaybediyorum. nasıl geçecek acaba bütün bunlar ve kendi kendime yetmeyi öğreneceğim. meçhul. | ||
|
|
||