|
19 Mayıs 2014, Pazartesi
saat: 13:57
yas ilerledi artik. kariyerinde benimle ayni seviyede olan insanlarin cogu coluk cocuk sahibi. konferanslarda aksamlari oturmus kadehleri devirirken "ulan konferansta olmak ne super birsey, evden ve her 3 saatte bir aglayan bebekten uzak, yataginda tek basina mis gibi uyuyor insan, bayiliyorum konferanslara" diye anlatiyor herifler. karsilarinda oturmus, sevgilimden ve kedimden 1 hafta ayri kaldigim icin konferansa gitmekten nefret eden, otel odasinda yanlis basima uyurken usuyen ben. hayatimda hic cocuk sahibi olmak istemedim. zaten niye yalan soyleyeyim cocuklari hic sevmem de yani. bende bir "uncanny valley" etkisi birakiyor cogu. kimsenin yuzune karsi soylemem bunu gerci. cocuklari sevmiyor olmak ovunulecek birsey degil. ama cocuk sahibi olup da sonradan kacmak istemek nasil bir psikolojidir anlamiyorum. gerci insanlarin iki bira icip soyledikleri ile gercekten dusunup hissettkileri arasinda buyuk bir fark oluyor genelde. | ||
|
|
||