22 Mayıs 2014, Perşembe
saat: 00:53


cerenin gündesteyi verdiği gün. nereye koyacağımı bilemedim onu. bu,benden çok sana yakışacakmış gibi,sende durması gerekirmiş gibi, dedi verirken, ya da bu anlama gelen bir şey. ellerimi,heyecanımı nereye koyacağımı bilemedim. ferhancıllıklarım depreşti, aradım taradım, düşbükünü buldum. iki yıl önce bir sahaftaki adamın "düşleri de vurular'ı bulamadım" deyip hüzünlüce bana döndüğü kitap. ilk sayfasında sarıyer denizotobüslerinin saati ve birtakım telefon numaraları gereksizce yazılmış kırmızı pilot kalemle. gereksizliği az biraz çakozlanmış herhalde ki telefon numaralarının falan üstü yine aynı kırmızı kalemle çizilmiş,her nedense sarıyer denizotobüsleri yazısı öylece çiziktirilmeden bırakılmış, fakat bu haliyle daha da gereksizleşmesine mani olunamamış bir ilk sayfa'lı kitap. bulmalar gayet sıkıcıdır, şu aramaklar olmasa. bu yazı epey ferhangidir, hangi biri değildir ki? bir kız var,ismi düşer önce,büyür sonra. çakıyor ateşi bir yerlerde, çok eskilere gidiyorum,acaba o mu değil mi, bundan en az onbeş yıl öncesi-isim tutuyor ama soyisimden emin değilim.sesi sıcaklık yayıyor, gülümsediğinde biraz daha uyuşuyor sanki zihnimdeki imgeyle. fakat o ise ve değilse ne değişir. ne değişir. pek bir şey değişmez.uzun suskulardan sonra konuşmalar severim. sessizlikten sonraları şarkılarsöylemek. nic'almaklardan sonra vermeler de vardır hü. uzun görmemeler ardından görüşmeler. vermeler makamındayım frommun dediğince. hem simurgum hem anka. otuz kuş oldum, eksildim de geldim kafdağının ardına. dağlar ne ulu. ne görkemli dağlar. dört tarafım dağ idi bülbülü bıraktım da geldim. turna derler bir kuştan avazı dinledim de geldim. "bu kök kitaptır" dedi adam, "ben kitapları üçe ayırırım: kök, dal,yaprak.mesela şu bir yaprak kitaptır" adama şaşırdım da geldim. yokoluş vadisinden sonra şaşkınlık ovasında durdum da geldim. nice vadiler aştım. yorgunum bizans. olmuyor usta. seni öldüremedim usta. bir gün mektup yazıyor ya theo hani kardeşine, ütopyalar gerçekleşmiyor diye, gerçekleşmiyor harbici.lez üütopi son bellö. çiçeğim de filizlenmedi. neyleyim ben böyle toprağı? toprak kim, ağaç nerde, güneş hani, hani lotus çiçeği ulan laotzu? kapılar tamam da şimdi bana anahtarlar gerek. kimin kilidi kime ne fayda. anahtardır yine usumu yoran.belki bir görsem "hah,bu işte!" diyeceğim; henüz ne gördüm ne de görmeye meylettim.
bugün bir ay oluyor ben buraya geleli.neler yapabildim ki? evde oturduğum kimi zamanlar asker halim çok sinirleniyor bu duruma, kalk git şurdan dışarıyı gör diyor topla pılını pırtını,yaylan diyor. onu sinirlendirmek değil niyetim ama her zaman da olmuyor bu. parasız yaşamak pahalı. belki bana şimdi küçücük bir tuval gerek, dolup taşıyor içim, taşmaklar pek iyi değil, kendimi dışavurayım için.

istanbul
hosting