|
25 Mayıs 2014, Pazar
saat: 23:43
Yarın evden çıkmak zorundayım günce.Şaşırtıcı değil mi?Sabahın 10una sınav koymuşlar,çalışacak hiçbir şey bulamadım.O yüzden bir şey yapmadan gidip gircem.Sonra eve gelir uyurum. Dün akşam Pınar'a veda tadında bir rakı sofrası kurduk.Yeni Rakının yeni serisi iğrençmiş.İnsan bildiğinden şaşmamalı kesinlikle. Tabi bizimkiler erken uyudu ama keyifli bir akşam oldu,uzun zamandır semt arkadaşlarımla bir araya gelememiştik.Diğerleri uyuyunca,gece hava almaya çıkalım dedik Elifle,dünyanın en ukala ve geveze insanını da davet etme gafletinde bulundum,bu tarz insanları nerden tanıyorum bilmiyorum cidden. Sonra eve geldik,yattık uyuduk.Sabaha karşı uyuduğumuz ve öğlen uyandığımız için,Kaan bebeği ziyarete gidemedik tabi ki,çok üzüldüm sonradan,çünkü fotoğraflara göre annesi de bebek de bir harika. İki saat öncesine kadar yine hep birlikteydik,geç kahvaltıdır,akşam yemeğidir,çaydır kahvedir,televizyondur derken vakit geçmiş.Uğurladım iki saat önce herkesi.Evi toparladım,ablam geldi Şile'den.Gelir gelmez telefona kitlendi tabi,konuşmadık pek,zaten konuşasım da yok bu ara. Biraz bi şeylere bakıp uyumayı planlıyorum uyuyabilirsem. Ha saçlar gitti bu arada,yazın hep olan saçlarıma oluyor. Bitip tükenmek bilmeyen bir özlem duyuyorum,kime veya neye duyduğumu bilmeden. Hakkaten unutmanın acısı ayrılığın acısından farklı.Bir şeyler parçalanıyor bölünüyor bi şeylerin arasına karışıyor ve bu insana dank ettiğinde can yakıyor.Dün ismini çok fazla andım,iki aydır ağzıma almıyordum.Neden öyle oldu bilmiyorum. Ve benim bir başkasını onu sevdiğim kadar sevebileceğim gerçeği ama beni kimsenin onun beni sevdiği kadar sevmeyeceği gerçeği. Sanırım en çok bu acıtıyor. Geçer,ne geçmiyo ki.Zaten Pınar da gidiyor.10 sene dip dibe olduğum insan. Ne üzgünüm yahu,baya üzgünüm. saat: 02:40 Orange is the New Black'in en güzel bölümünü izledim az önce.Radyo programındaki giriş kısmı o kadar hoşuma gitti ki : ''Chances are, most of you have been there. It starts with two people in love. You make a lot of promises, tell each other you're different from the rest, the exception. For a month or two, the long, meandering conversations feel foreign and exciting. A chance to get to know one another in a more intimate level. And then, slowly, so slowly you might not even notice, conversations are replaced by missed calls and resentful voicemails. And then finally, the day comes when the two of you admit that you aren't, in fact, the exception. That being far away from the person you love most is difficult on the good days and impossible on the bad ones.'' | ||
|
|
||