|
29 Mayıs 2014, Perşembe
saat: 03:10
seninle aramızdaki fark da bu. bir karar verdiğinde ondan vazgeçmemek için her şeyi yapıyorsun.ama durup doğru bi karar verdim mi diye düşünmüyorsun.senin için o kısım önemli değil.önemli olan sözünden dönmemek. midemi bulandırıyor. bu anlaşılmaz tavırların,ya da anlaşılmaz görünmesi için uğraşmaların.netliğin bir insanın sahip olabileceği en erdemli şey olduğuna inanan benim gibi bir insanın katlanamayacağı bir şey. bana bir keresinde değişikliği sevmeyen sabit bir insan olduğumu söylemiştin.ben de ne de olsa anlatsam da anlamaz diye düşünüp evet doğru demiştim.o kadar yanılıyordun ki.sabit olan sensin,ne ironik. irony of situation.kör bir adamın her şeyi bilmesi,gören gözlerinse başını başka tarafa çevirmemesi.sürekli bir noktaya bakarsan görmenin ne anlamı var değil mi? artık en yakın arkadaşlarımla bile keyif alamamaya başladım hayattan.her gün bir arkadaşım geliyor yanıma,delirmemem için.ve bi yerden sonra kendimi bi şeyler yazarken,onları da uyurken buluyorum.konuşacak bir şey bulamıyoruz,ya da sanırım ben sürekli aynı şeylerden konuşmaya başladım,bilmiyorum. müzik açıyorum ve beynimdekileri yazıyorum bi yerlere.iyi mi geliyor kötü mü bilemedim.yazdıkça daha çok düşünüyor insan,düşündükçe yazmıyor. dün bu saatlerden bir iki saat kadar sonra,kendime uzun süredir itiraf etmekte zorluk çektiğim bir şeyi kabul ettirdim.ben yalnız olmaktan korkan aciz bir insanım.hayata birinin sonsuza kadar orada olacağını bilmek gibi bir hisle başladığınızda böyle oluyor heralde.o insanın sonsuza kadar orda olmasını istediğiniz insan olmadığını fark ettiğinizde,sorunun sizde olduğunu kabullenemeyecek kadar kötü hissediyorsunuz kendinizi.sonra kendinize geliyorsunuz ve bu sefer de sonsuza kadar orda olmasını istediğiniz insanı çaresiz çırpınışlarla arıyorsunuz.ve normalde de farklı olan,etkilendiğiniz bi insanı,gözünüzde inanılmaz büyütüyorsunuz.ne yaparsa yapsın.denize düşen yılana sarılır mantığı.yalnız yüzmek akla gelmiyor. neyse dün geldi işte aklıma.gerçekten herkesten ve her şeyden uzaklaştım ve bu seferki bir iki aylık bir şey değil. şu ülkeden 1,5 sene sonra gidecek olmanın mutluluğu içerisindeyim.insan orda da insan ama en nihayetinde sizin tanıdığınız insanlar sizden çok uzakta.bu his beni inanılmaz rahatlatıyor.tanıdığım her insandan uzaklaşacak olmanın rahatlığı.sevip sevmemem hiç önemli değil.tanıdık tek bir yüze tahammülüm kalmadı. bu halimin suçlusunu da başka bir insan olduğuna inandırmıştım kendimi.insanın saçlarını okşayacak ve bunu duygudan bağımsız fiziksel bir hareket olarak görecek bir insanın.mutsuzluğunu bile paylaşmaya çalıştığınız ama sizin bir birey olduğunuzu unutan insanın.değilmiş.asıl suçlu benim.aslında suçlu da değilim.sonuçta hayat bazen boktan oluyor.herkese oluyor. yine çok konuştum,en iyisi uyumak. | ||
|
|
||