|
01 Haziran 2014, Pazar
saat: 04:55
atladığın şey şu,korkaklar asla yalnız başına yaşamaz. etraflarında genelde birsürü insan olur.onları biri aramazsa öbürü arar. muhtemelen içlerinden bir ya da ikisini kendine en yakın görmez ve muhtemelen hiçkimse de bir korkağı en yakını olarak görmez. birsürü grubun içinde var olup,bir insanla var olamayan aciz insanlardır.çünkü kalabalıkta var olmak,kusurlarını gizler.En büyük kusurları da,her yerde,her zaman ve herkesin içinde veya yalnız başına,kendileri gibi davranamamalarıdır. o yüzden kalelerden bahsetme lütfen. birini ulaşılmaz görmenin aşağılık bir yanı yok.bu kendini mükemmel görmüyorsun demektir.herkeste bulunmayan bir erdem. farklı olma çabasında değilim diyip abi ben insanların yürüdüğü yoldan yürüyemem yaaa gibi tavırlara bürünen aptal ve karaktersiz bir insandan nasıl etkilenmişim merak ediyorum bazen. sen normal olamazsın zaten ve gerçekten her ne kadar bir zamanlar aksini düşünsem de,normal olamamak güzel bir şey değil. keşke hayatımda olan ya da olmasını istediğim her insan normal olsa. sana bir yaşama şansı verildiyse,bu başkalarına verilmediği anlamına gelmiyor.kendininkini yaşarken başkasınınkini mahvediyorsan,yaşıyor olmanı bir amaç değil bir şans olarak görmen normal. ve şu saatten sonra,düşünülerek ve karmaşıklaştırılarak yazılmış basit fikirlerini,sığ beynini,var olmayan ve muhtemelen hiç var olmamış vicdanını zerre umursayamam. hatta senin gibi insanları gördükçe Locke baya haksızmış diyorum,ordan da insanın mayasında var mayasında diyerek babanneme dönüşüyorum. bir insana sinirlendiğimde bile ciddi olamıyorken,duygularımı çok ciddiye almış olmam ironik. iyi geceler günce,gözlerimiz insanların sebep olduğu olayların hayalkırıklığıyla değil,insanın insanlığıyla yarattığı hayalkırıklıkları sayesinde açılıyormuş. sonunda kurtuldum. | ||
|
|
||