06 Haziran 2014, Cuma
saat: 19:42


Takvimler yazı gösterse de büyük bir yağmur savaşından yeni çıkmış bir şehrin serinliği eşliğinde içiyordu, sigarası ile yalnızlık şarabını. Oysa hayatında her şey o kadar normal gibi görünse de en iyi yaptığı işlerden veya eğlencelerden bile keyif alamıyordu. Zaman zaman hayatında geçirdiği en güzel günü anımsardı, bazen de en berbat zamanlarını... Sonuç olarak elinde kalan, acımasızca geçen bir zaman ve gözünün önünde beliren hatıralar.

Düşünün ey insanlar, hala becerebiliyorsanız eğer! Bir kaç saat dünyanın en zengin ve en mutlu ölümlüsü olduğunuzu hayal edin. Sonraki bir kaç saat de bu durumun tam tersini düşleyin. Çok iyi düşlemelisiniz ama. Öyle bir düşleyin ki, en afilli gördüğünüz rüyalar dahi sönük kalsın yanında... Her şey bittikten sonra, yine yatağınızda farklı şarkıları, aynı tonda hayal ederken buluyorsunuz kendinizi değil mi? O zaman neden yaşarız ki biz? İşte, bu soruyu cevaplayabilecek güce erişebildiğimiz taktirde; ya ölmüş olacağız ya da ölümsüzlüğün kapısını aralamış olacağız. Gerçi bu iki durum da belki aynı yere çıkacaktır. Bunu da bilemiyoruz. Sadece nefes alıp, hayal kurup, başka hayatları düşleyip, adamın veya kadının kendimize aşık olmasını bekleyip, ardından en ateşli sevişmeleri düşleyip, yine yalnızlığımız ile beraber yatağımızda, sol yanağımızı ezen yastıkla beraber buluruz kendimizi...

Sabahın erken saatlerinde zorla da olsa uyanmıştı. Gözlerinin bir kısmı hala uykuda olmasına rağmen, el yordamı ile mutfağa gidip su ısıtıcısına suyu koyup düğmesine basmıştı. Her sabah olduğu gibi su ısınana kadar yüzüne su çırpmaya doğru gidiyordu. Ve elbette her zamanki memnuniyetsizlikle uyanmıştı. Bilhassa güne merhaba dediği bir kaç saat en huysuz saatleri olurdu. Güzel bir rüya gördüğünü anımsadı. Gerçi gördüğü en kabus gibi rüyası bile, bu yaşadığı hayattan daha güzel olduğu için, gördüğü bütün rüyalara güzel diyordu.

Kahvesini alıp, odasına geçti ve panjur deliklerinden sarkan gün ışığını odasında özgür bıraktı. Gökyüzüne baktığında ise daha yağmur savaşlarının başlamadığını gördü şehrinde. Bulutların ciddi bir şekilde hazırlanmalarını izlerken, kahvesinin yanında asla eksik etmediği sigarasının dumanını, tarafını tuttuğu bulutlara doğru üflüyordu. Eli telefonunu uzandı ve uykusuz bir pazar sabahında buluşması gerektiği arkadaşını arayıp, on beş dakika sonra evden çıkacağını söyledi. Üstünü değişmesi yaklaşık bir dakikasını alıyordu. Kalan on dört dakikada ise birazcık da olsa insan içinde mutluymuş gibi görünebileceği hale bürünmesi gerekiyordu...


istanbul
hosting