19 Haziran 2014, Perşembe
saat: 12:10




insan kendine yediremedigi seyleri yazmiyor guncesine. ya da en azindan benim icin bu boyle. ama yine de en azindan yazmis olmak icin, bir nevi gunah cikarma niyerine soylemek istiyourm, karate'ye yeniden basladim. halen de pek kabullendiremiyorum kendime, hayatta da yapmam dedigim bir sey yani. ama cok mantikli nedenlerim var:

- sezon sonu oldugu icin henuz bir wingchun klubu bulamadim.

- lab'daki muhendislerden biri siyah kusak 1. dan. ogretmenlik lisansi var. universitenin klubunde karate desi veriyor. lab'dan insanlar da kankador dojosu seklinde bir guruh olusturmus, hep beraber gitme, kafa goz yarip geri gelme seklinde son derece sosyal bir atmosfer soz konusu. bu yeni ortamda sosyallesmek icin bire bir.

- ayrica saat 12-13:30 arasi. gun ortasinda bir stres atip geliyorsun yani.

- ve seneligine sadece 20 euro!!

neyse ki shotokan degil wado-ryu adinda benim pek bilmedigim bir karate bicimi adamin ogrettigi. boyle shotokan gibi "karsilikli birbirimize kafa atalim, kafasi en saglam olan ayakta kalsin" seklinde öküzlemece degil. sevdim de o yuzden.

ha bir de 4 kisiyiz. sezon sonu cunku, herkes demotive olmus. bir mavi kusak, bir yesil kusak, bir beyaz kusak bir de hoca (bir de kimonosu bile olmayan esofmanli ben).

cok uzun zaman olmus karate etmeyeli. mesela 30 $inav mumkun degil cekemiyorum artik. millet yatiyo $inava "Bricit sen yapabildigin kadar yap, cok zorlama kendini" diyorlar bir de. iste o zaman artik 30 yasini asmis oldugumu hissediyorum, "ben gencken.." diyorum kendi icimde bir babanne sesi ile "thai-box'ta 50 tane cekerdik, elimizde boks eldivenleriyle.." nerdeee yok artik. 20 tane ceksem mutluyum, o kadar yani. fazla pismis makarna misali kollar...

anyway gunce. dun kedi uyutmadi bizi. mendebur hayvan. yastigimin kenarina yatip gece ilerledikce de beni kenara ittire ittire butun yastiga hakim oldu ve mirladi, yalandi, kasindi kulagimin dibinde. sonra sevgili kalkip disari cikardi onu. anca o zaman rahat ettik. saat 3 falandi.

nerden esti bilmiyorum saat 12'ye kadar da kusanagi'yi okudum bastan sona (uzun hikaye aslinda, diger yazdiklarima nazaran). ilk versiyonlariyla karsilastirinca bu hali iyi de, oylesine calakalem ki.. bir an kendimden sogudum. sonra devamini yazmaya karar verdim. ama karar verdigimle kaldi. once aslini duzeltmek lazim biraz. ne zamandir turkçe yazmiyorum bir de. belki bir gun el atarim.

istanbul
hosting