20 Haziran 2014, Perşembe
saat: 00:07



bir süredir kızışıp normale dönmekten başı dönmesine bir de annemin ankara'ya dönmesiyle gündüzleri yalnız kalmasının, bu da yetmez gibi havanın da ısınmasıyla oyundan yemekten kendini uzaklaştıran kızımın öpücüklerine boğulmak başka bir mutluluk yaşlarına sebep oldu.

gaip hisler.

ona ne kadar bağlandığımı, onu ne kadar sevdiğimi az çok tahmin ediyordum.. geçen ay olan depremde kendimi nasılda kurtarırım ama onu ne yapacağımı düşünürken yakaladığımda kendimi anlamıştım benim için çok ama çok önemli olduğunu; ama bu kadar çok olduğunu hiç bilmiyordum.

ıslık sesimle beraber evin içinde deliler gibi aranması, benzer bir miyavlamayla seslenmesini, sonunda kaynağı bulunca gelip dudaklarıma yüzüme saldırması sonra da gelip kucağıma çöreklenmesi..

günlerdir gözünün içine bakıyoruz, standart luna hanım hareketlerinden herhangi birini görebilmek için, ama bu kadarını ikimiz de beklemiyorduk.

luna ısırdı, ben ağladım, sevgilim ağladı. sonra onlar koltukta uyudu ben de yazdım.

hayat garip şey..
mutlu olduğun şeyler, mutluluk tanımın zamanla beraber öylesine değişiyor ki şaşıp kalıyorsun.

o bu değil de ben 2 kiloluk zıpçıktı için bu denli yoğun hissederken, çocuğum için ne noktalara geleceğim, en çok bu sorunun cevabından korkuyorum.

neyse..
uyuyan güzelleri daha rahat bir yere taşıma vakti.

eyvallah.


istanbul
hosting