20 Haziran 2014, Cuma
saat: 19:24


Göl 2 gündür kusuyor günc.
4-5 saat aralıklarla önce safra sonra da renksiz bir şey çıkarıyor. zor yemek yiyor falan. veterinere götüremiyorum çünkü param yok. netten nedenlere bakmaksa insan hastalıklarına bakıp hasiktir kansermişim hissiyle aynı sonuca varıyor. konuyla ilgili ne yapmalıyım bilemiyorum. ev yeni boyandı ve koku hala yoğun. belki ondandır diye kendimizi avutuyoruz ama en sevmediğim (ama en sık yaptığım) şey kendimi kandırmak sanırım.

bu hafta Barış ve Mutlu evleniyor. birbirleriyle değil. zaten Barış 15 dakika sonra Mutlu ise yarın bir ara evlenecek. iller bile aynı değil zaten.

canım sıkılıyor. legoya dalayım diyorum ama simpsonsu canlarla birleştiricez. (garip bir cümle. neticede yapsam aa hani beraber şoğlcaktık gibi bir laf etmezler.) sıkıntı kontrolsüz olarak iç hesaplaşma ve özeleştiri yapma moduna sokuyor beni ki hoşuma gitmiyor. kendimi yüce zannetsem de ukala bir alkolikten fazlası değildim. bunu farketmemde ise Louis CK yardımcı oldu desem yalan olmaz pek. insan 20 yaşında herşeyi bildiğini ve hakettiğini zannediyor lakin bu 5 yaşında da hissedilen bir şey. görüyorum ki 30 da pek farklı değil...

geçenlerde (feysbuk zamanlarında) ilkokuldan bir arkadaşım aa sen psikolog musun biz seni psikopat sanıyorduk demişti. komik tabi ama çıkmış 90a inmez 80e lafı geliyor aklıma. durum böyleyken fake it 'till you make it lafıyla mı birleştirmek lazım bilemiyorum. bu aralar nedense bu iki laf sık sık aklıma geliyor gerçi.

sosyopat değilim. bunu farketmem e iyi bari gibi mehimsi bir tepkiden ötesini yaratmadı tabi. öte yandan 30 yaşına gelip hala ergen gibi davranıyor olduğum anları yakaladığımda çok sinirleniyorum. hala "haksıslıq amağ ödeşces" gibi düşünceler geçiyor kafamdan. kimle nerede ödeşiyorsun? öpünce geçiyor mu uflar?

tabi bu olgunlaşamamışlık hali farkedişle yok olmuyor. küt diye anneme falan bok atmaya başlıyorum ki pek yapıcı bir iş değil bu.

hala ne istediğimi bilmemek çok sinirimi bozuyor. hayır hiç bir işi beğenmiyorum anlamında demek istemedim. tam tersi aa bu da iyiymiş bunu da yaptım bunu da yapalım halindeyim. sonunda birleşirler mi birleşirlerse ne olur hiç bilmiyorum ve açıkçası demine kadar düşünmemiştim bile bunu.

pek bir şey üretmemiş olsam da hala kendime bunun gerekliliğini ıspatlayabilmiş değilim. kitap okumayı seviyorum. komedi ve bilimkurgu filmlerini de seviyorum. bu kadar ama sanırım. başka her şey evet güzel ama tatmin edici değil olarak sınıflandırılıyor sanırım. lakin boğaç han efsanesi nereden aklıma geldi bilmiyorum ama işte insanlar hep isimsiz çocuk olarak bilip ona göre davranıyor. halbuki ben de al ismini de sıfatını da buralarda tozlanmasın bebeğim deme isteğindeyim.

hala insanların neyi neden yaptıklaını veya sonuçta neyle gurur duyduklarını bilmiyor ve anlamıyorum.

istanbul
hosting