|
24 Haziran 2014, Salı
saat: 08:33
hayatımda ilk defa anlatamıyorum. yıllar önce bir arkadaşımla tartıştığımızda bana 'şu an gözlerin dolu dolu,ağırlığı acıtıyor ama ağlayamıyorsun,boğazın sızlıyor,yutkunamıyorsun,sesin boğuk çıkacağı için konuşamıyorsun,bunları biliyorum çünkü beni her kırdığında şu an senin hissettiklerini hissediyordum' demişti. hayatımın özetiydi sanırım.8 sene önce bana bunu söylemişti. sonra bir daha görüşmedik zaten.neyse konu o değil. sanırım ben her şeye geç kalıyorum.kırık bir kalbi onarmaya,iyiyi kötüyü artıyı eksiyi tartmaya.her şeye. biliyorum ve hissediyorum.bir daha asla kimse beni öyle sevmeyecek.kimse.bana bunu söylüyordu,ben de deliriyordum,beni bir başkası sevmez sanıyorsun,aşağılıyorsun diye.aşağılamıyormuş meğer,kendini ve beni iyi tanıyordu sanırım. çok üzülüyorum,beni bu kadar sevdiği için çok üzülüyorum,bana o sevgiyi hissettirdiği için de.o da üzülüyor mudur acaba,o kadar çok sevildiği için. muhtemelen o da benim gibidir.adapte olamıyordur diğer insanlara,bilmiyorum. insan hayatında sadece bir kere aşkı tadar.karşılıklı aşkı.eşit.ne eksik ne fazla.sadece bir kere oluyor bu.zamanlama giriyor sonra devreye ve her şeye geç kalan ben,bu sefer erkenciydim.ne acı. beş senedir başka bir gezegendeydim heralde,çünkü şu an içinde bulunduğum yere inanamıyorum.ya da biz çok güzel insanlarmışız. her neyse. duyguların en nihayetinde yok olup gideceğini biliyorum ve bunu kabulleniyorum.beni üzen şey bir şeylerin bitmesi değil.beni üzen şey,temiz ve güçlü duyguların nadirliği. burda kimse kimseye bir şey hissetmiyor.midem bulanıyor. | ||
|
|
||