06 Temmuz 2014, Pazar
saat: 16:00


Çok acaip şeyler fark ettim.
Anılar çok dijitalize oldu. Telefonumun hafızası dolmuş. Birazını bir yerlere aktarmam ve yeni anıları dijitalize etmem gerekiyor. Eskiden mesela bence daha çok hatırlıyorduk. Fotoğraf makinaları vardı da, fakat film vardı o zamanlar, çeken için, bakan için, basan için, alan için, hepsi emekti. Ve tüm bunlar yüzünden sadece çok ama çok önemli olanlar "ölümsüz"leştiriliyordu. Unutsan bile dönüp bakınca muhakkak hatırlayacağın dakikalar. Şimdi o kadar çok ki, her şey fotoğraf, her yer fotoğraf, her an fotoğraf ve hepsi de çok önemli olamayacağına göre hepsi de çok önemsiz. O kadar ki nasılsa varlar diye hatırlamaya bile ihtiyaç duymuyoruz. Ve hatta o kadar çoklar ki, o fotoğrafa bakınca bile ne olduğunu, ne zaman olduğunu, neden olduğunu anlamıyoruz. Bir de her bir kareden önce muhakkak saçımızı istemsiz şöyle bir düzeltiyor, suratımıza en güzel gözüktüğümüzden emin olduğumuz, tecrübeyle sabitlediğimiz ifadeyi oturtuyoruz.
*
Piece of junk.
*
Estetik tüm kaygılarımdan arındığımda nasıl da mutlu bi insan olduğum gerçeği. İnanılmaz hafifletiyor.
Bir de kollarımı iki yana açıp dönebildiğim kadar hızlı döndüğümde, gene de hiçbirine çarpmayacak kadar yalnız olmak. O yalnızlıkta her ne yaşıyorsam yaşayayım benim olduğunu hissetmek.
*
Koridorun sonundaki ışık.
Balkondan görünen deniz.
Mermer banyo
Temiz hava.
Çıplak ayak.
3 şehir.
Sarı yastıklar.
Demir kapı.
Duvara dayalı ince uzun bi masa.
Kırmızı ayakkabılar.
Kahverengi koltuk.
Hepsini hiçbir fotoğraf olmaksızın hatırlıyorum.
Şu aşamada, doğru mu hatırlıyorum sorusunun bile bi cevabı yok. Ve bu çok acaip bi his. Acı yemek gibi.
*
Sanırım artık ölebilirim.

istanbul
hosting