07 Temmuz 2014, Pazartesi
saat: 19:37




kalbi kuş gibi çırpınırken nefes alamaz oluyorum..

o iğnelere ses çıkarmaz hale gelmiş yüzüme "ne olur yeter artık" diye bakarken bakamıyorum...

bu kadar iğneye, ilaca, acıya rağmen biraz olsun iyileşmediğini gördükçe iyi olan her şeyden nefret etmeme engel olamıyorum..

----

yarın yeniden hemogram ve KC enzim testi yapılacak. umarım bilirubin düşmüştür.. umarım HGB yükselmiştir. yoksa ne yapacağız, doktor da dahil, kimsenin bir fikri yok..

sanki savaşmaktan yorulmuş gibi öylece yatıyor, eve gelince kımıldamıyor bile, sanki vazgeçti artık, taşımıyor bedeni onu. ne uçan kuşlar umurunda ne yürüyen örümcekler. öylece gözlerini açıp bakıyor yüzüme acıyla, sevgiyle.. biliyor onu ne denli sevdiğimi, onun için ne kadar endişelendiğimi, biliyor.. kafamla sevdiğimde uykuya dalıyor sonra yine acıyla uyanıyor..

ve ben..
ben her şeyden daha çok nefret ediyorum.
onu iyi edecek kudretim olmadığı için kendimden..
önleyemediğimiz için şansımdan..
iyileştiremediği için doktorundan..
bütün olumsuz koşullarına rağmen kızıma inat sağlıklı olduğu için bütün diğerlerinden..

----

hiç bu kadar çaresiz hissetmemiştim..
hiç bu kadar canımın yandığını hatırlamıyorum.. hatırladığım hiçbir acıya benzemiyor bu "el kol bağlı"lık halleri..
bu denli beceriksiz olduğum için kendimden hiç bu kadar nefret etmemiştim..
ne yapıcam bilmiyorum.. korkuyorum..

istanbul
hosting