|
14 Temmuz 2014, Pazartesi
saat: 02:34
Hani sevmesem de alışkanlık haline gelmişti yaklaşık yirmisekiz gün kadar. Bir şekilde beni meşgul ediyordu ve yalnızlığın içinde kaybolmuyordum. Son bir kaç gündür yine o salak moda girdim anlayacağın. Hayatımda olmasını elbette istemiyorum. Ben depresif olarak doğmuşum ve böyle öleceğim. Sanki böyle daha iyiyim ama. İyi demeyelim bu duruma. Yıllarca bir tünelin içinde yaşayan bir adamdım. Dışarı çıkardı beni ve ışıklanınca da ne kadar pis ve iğrenç bir adam olduğumu görmüş oldum. Yıllarca bunun bilincinde yaşadım ama görmek daha başka yaptı diyelim. Bu yüzden, ben karanlıkta daha mutluyum. Beni çoğu kadından daha çok mutlu edecek bir kadın var. Gel dedi bugün. Gel de, yaşayalım artık yaşayabilirsek. Dün gece söyleseydi sorgusuz sualsiz giderdim. Ya onunlayken de tekrar karanlığa dönmek istersem? Çok kadını üzdüm, ağlattım. Çoğunun da hak ettiğini düşünerek telkin ettim kendimi. Ama bu kadın o kadar masum ve kırılgan ki; onu üzmemek için karanlığın içinde kaybolup gidebilirim. Sen mutlu ol güzel kadın. Ben zaten nefes alırım bir şekilde. | ||
|
|
||