16 Temmuz 2014, Çarşamba
saat: 01:07


Bu zamana kadar ne yapıyosam kendimden cok karsımdakini düşündüğüm için yapıyorum aslında. ama nedense karsımdaki insanlar dünyanın en anlayıslı insanlarıda olsalar benim tarafımdan yapılan bu şeyleri anlamamakta ısrar ediyolar.


Ben bi ilişkiden kaçıyorsam baska bi kadın oldugu için olamaz bu. bi ilişkimden nefret bile etsem onu aldatmak gibi bi orospu cocuklugunu yapmam. üstelik bu olay defalarca basıma gelmiş olsada yapmam.

ben hep elimde dogustan bana bahşedilen hançerin tersini saplamaktan korkuyorum karsımdakine.

en baslarda farkında degildim bunun. hayatımda yasadıgım en mutlu dakikaları bana veren güzel kadınları bile yaraladım o hançerle hep.

evet belki ben tehlikeli sayılabilecek biriyim. ama asla baskası için birini terkedecek kadar basit olmadım, olmamda.


son 2 yıldır sürekli kacıyorum birilerinden. tam tutulacak birini buldugumda 3. gün rüyalarıma girmeye baslıyo hep eskiler. Lanetlenmiş gibi hissediyorum kendimi ama gerçek bu.

sanki bundan sonra hiç mutlu olamayacakmısım gibi, sanki hep eve geldigimde zile basıp sevdigim kadının bana kapıyı acması yerine kendi anahtarımla kendi kapımı acacakmısım gibi, yada işten cıkınca sevdigim kadına gel bi nevizadeye gidelim peyotede bişeyler içelim yada jollyjokerde bi teoman konseri yapalım diyemicekmişim gibi.
hep yalnız kalacakmısım gibi geliyor.

yalnızlıktan sikayetçimiyim değilmiyim onuda bilmiyorum aslında.

sanırım sadece anlasılmak istiyorum. bütün meselem bu.

ve maalesef beni anlayan kişi sayısı su 10-11 milyarlık insan kalabalıgında 1 yazıyla bir kişi bile değil.



istanbul
hosting