18 Temmuz 2014, Cuma
saat: 00:39


Nerde kalmıştık...


Yarın İstanbul'a dönecektim. Münih'teyim. Çağla, Augsburg'da. Gelmiyor. Atladım trene gittim. Ta Augsburg HBF'dan RockensteinStraße'ye kadar yürüdüm. Yaklaşık 1 saat.

iPhone'u açtım, haritada işaretledim, yürüyorum... Geldiğimde %12 civarı şarjım vardı. Bütün kapıların zillerine bakıyorum. Bulamıyorum! Bana attığı fotoğrafların arka planlarına bakıyorum, çitlere, tellere, ağaçlara, ışıklara bakıyorum evi bulamıyorum. Hala WhatsApp'ten sitem ediyor. Hala benim ona olan sevgime inanmadığını söylüyor.
Laf yapıyormuşum da, hep kuru lafmış söylediklerim. Konuşurken arkadaki parka oturdum. Hava çok soğuktu. Sadece yer bildirimi gönderdim. Sarjım %10...

1-2 dakika bir şey yazmadı. Anlamadı sanırım. Sonra "Nerdesin sen?" dedi. "Arka bahçedeyim" dedim.

Hatırlamıyorum ama yaklaşık 30 dakika boyunca küfür etti. Bilmiyor musun sürprizleri sevmiyorum, senden nefret ediyorum, ne işin var burada, git burdan... falan filan.

"Çok az şarjım var, gel bekliyorum" dedim. "Gelmiyorum geber, don orda, aptal gibi bekle" dedi. Bir şey yazmadım. Hala konuşuyordu, küfür de ediyordu arada...

Normal şartlarda kaldırabileceğim bir durum değil, biliyorsun. Küfüre gelene kadar ufacık hakaretvari bir kelimede bile üzerini çizerim ama normal şartlarda değildik.
Ben, daha önce haritada yerini bile bulamayacağım bir yerde, elimde %7 sarjı olan telefonumla, nasıl geri döneceğimi bilmeden, hiç bilmediğim bir yerde onu bekliyordum.

Şu parktayım dedim, şu şu sokağın köşesinde. O ara hala benden nefret ettiğini söylüyordu. "Çok az şarjım var, gel" dedim. "Gelmiyorum ben, yatmaya gidiyorum. Sen de geri dön" dedi. "Tam 1 saat daha burada oturacağım, tam 1 saat sonra da gideceğim, birazdan şarjım bitecek ama ben buradayım" dedim. "Bekleme, gelmeyeceğim" dedi. Tuş kilidini kapattım. Kollarımı bağladım. Arada bir ellerimi ağzıma götürerek ısınmaya çalıştım. Belki bana bakmaya sokağa çıkar da onu görürüm diye 3 yol ağzında bekledim...

Konuşmadık.

Gitmeme 20 dakika kalmıştı ve hala konuşmuyorduk. Benim de umutlarım tükenmeye başladı. Sadece şarja bakmak için telefonu açıyordum ve adım adım azalıyordu. Tekrar parka geri döndüm ve oturmaya başladım. Tam baktığımda %2 yazdı. Normalde kapanıyor diye biliyordum. ARtık şarjım bitti diye düşünürken telefonun hala açık olduğunu gördüm ve dizimin üzerine koydum.

Dı dı dın....

diye bir ses geldi. Çağla "Nerdesin?" yazdı. "Parktayım" dedim. "Hangi park?" dedi. Sokağın adını yazdım, "köşesinde" diyemeden telefonumun şarjı bitti. Sokağın adını yazıp yollasam belki gelecekti. Tam o anda şarjım bitti. Oturup kalan dakikaları beklemeye başladım.

Sinirden deli olmuştum resmen. Bütün evlerin zillerine bakıp, soyadlarını eşleştirmeye çalışıyordum. Hiçbirisinde yoktu. Parktan da ayrılamıyordum daha fazla. Ya gelirse...

Tam saatim geldiğinde geri dönüşümü öğrenmek için bir kadına yol sordum. Bu sokağı bitir, orada tramvay var, dedi. Teşekkür ettim. O çok meşhur, gecelerce "buraya gideceğim" dediğim sokağı terkederken, en kötüsü de ilk gördüğümde kalbimi kütür kütür attıran o "Rockensteinstr." tabelasına bakarken... Her neyse, yürümeye devam ettim. Son bir kez belki sokaktadır diye arkamı dönüp baktım, kimse yoktu. Önüme döndüm ve "Hikaye bitti" dedim ve gittim. Tekrar bakmadım bile.

O kadar yolu geri yürüyemezdim. Tramvayın haritasından Augsburg HBF'u buldum. Kendi bulunduğum yer ile oranın arasındaki hatta baktım bi tane daha BF yazıyordu. O ile başlıyordu şimdi hatırlamıyorum, OstBahnhof olabilir. Çağla söylemişti zaten, giderken buradan gidersin diye. Gelmeyeceği o kadar belliymiş...

Bindim tramvaya, Ostbahnhof'ta indim. 2 dakika sonra tren geliyordu. Münih treni...
Makinadan aldım hemen ve şehri terketmek için sabırsızlanmaya başladım. 2 dakika içinde gittim. Trene oturdum. Başımı cama koydum... Bu kadar. Hikaye o sokakta bitmişti. Daha düşünecek bir şey yoktu artık.

Cama başımı koyup O'nu düşünürsem, kendime saygısızlık yapmış olurdum. BİTTİ!

Münih'i ve İstanbul'u düşündüm. Yarın dönecektim nede olsa... Otelime geldim. Loş ışıklarla kaplı odama girdim. Yatağımın başında minik bir ışık vardı, onu yaktım ve telefonumu şarja takıp duşa girdim. Duştan çıktığımda binlerce mesaj vardı. Önizlemesine baktım ve yine benden nefret ettiğini yazan sıradan mesajlar...

"Senden nefret ediyorum"
"Hayatıma girdiğin güne lanet olsun"
"Seni tanıdığım için çok pişmanım"

vs. vs.

Cevap vermedim...

Okunduğu bilgisini görmüş olacak ki "NERDESİN?!" diye bir mesaj attı. Ben gayet sakin, "odamdayım" dedim. "Augsburg (HBF) Tren İstasyonu'ndayım" dedi. Gülümsedim, "Odamdayım." dedim.

"2 dakika yaa 2 dakika daha fazla bekleyemedin mi" gibi bir şey söyledi. Cevap vermedim. Aradım. Dışarıdaydı, topuklu ayakkabı sesi geliyordu. Sakince konuştuk ve eve dönmesini söyledim.


Benden 5 dakika sonra parka gelmiş. Beni orada bulamayınca etrafa bakmış, sokak sokak gezmiş. Bulamayınca Ostbahnhof'a gitmiş. Orada da bulamayınca Augsburg HBF'a gitmiş.
Orada inip tren istasyonunun çevresinde aramış, o anda da benimle telefonla konuşuyordu.

"Bir sonraki trene binsen..." ile başlayan bir cümle kurdu. Üzüldüm hatta aynı sokağı terkederkenki gibi gözlerim doldu ama belli etmemeye çalıştım. Kapattım telefonu.
Otelin barına indim, bir şeyler içtim. Erkenden odama dönüp bavulumu topladım. Ertesi gün uçağa binmeden mesaj attı : İnince haber ver

Ya "tamam" dedim, ya cevap vermedim hatırlamıyorum. İstanbul'a inince, hiçbir şey yazmadım. "İyi misin? İndin mi?" dedi. "Evet" dedim. Bu kadar..



Hikaye bitti...




istanbul
hosting