|
24 Temmuz 2014, Perşembe
saat: 13:04
Sonunda oldu galiba günce... Bir haftadır yurtdışında yaşıyorum. Ve geriye 51 hafta kaldı. Bütün mesele bu muydu peki? Nereden çıkmıştı bu merak, istek, saplantı? Uzun yıllar boyunca sabit fikirli bir bilişimci olarak yaşadım. Dünya ile bir ilişkim yoktu. Hani derler ya, Türkçe dışında Basic dilini bilirim, en sevdiğim kahve Java falan diye. Öyle bir hal. Ne hikmetse Quentin Skinner'ın kaleme aldığı Machiavelli kitabını almışım bir zamanlar, elbette bir kız meselesiydi. Ama okumamıştım. Sonra muazzam bir hastalık başladi. Bildiğin tıbbi hastalık. 40 derece ateş yapanlardan. Baygın bir halde 2 gün yattıktan sonra, elime ilk geçen o kitap oldu. Başladım ve bitirdim. Feci ilgimi çekti. Machiavelli demek, aaa Mediciler, Floransa iyiymiş, Papa hazretleri, Rönesans, Botticeli... Aniden bilişimi bir kenara koydum. Başladım okumaya. Daha fazla, faha fazla derken, kurtlanmaya başladım. Yeni ülkeler görmeli, yeni diller öğrenmeliydim. O zamana kadar yurtdışına çıkmamıştım ve bu konuda bir isteğim yoktu. Belirli bir seviyede İngilizce dışında bir dil bilmiyordum çünkü umurumda değildi. Ama bunları yapamadan kendimi askerde buldum. O zamanlar kendi düzleminde milliyetçi bir kişiydim. Ama bizim buralardaki birincil manasıyla (manasızlıgı ile) değil. Askerdeyken, çok kısa bir sürede bu devletin çükünde olmadığımı anladım. Gördüklerim, duyduklarım, hissettiklerim bana yetti ve arttı. Aldığım notların en başında yer alan "Mutlaka Floransa'ya gideceğim" fikri, döner dönmez gerçekliğe büründü. Ve her şey değişti. Sonsuza kadar. Aziz bir dostum "Yurtdışı bağımlılık yapar, tekrar gidebilmek için dötü bile verirsin!" demişti, ama o an pek anlamamıştım. Neyse ki, vermeden daha pek çok yeri gezebildim. Avusturya, Macaristan, Çek Cumhuriyeti, Makedonya, Nepal, Bahreyn, Lübnan, Bosna, Liechtenstein ve diğerleri... Her seferinde daha zor oldu geriye dönmek. Her seferinde daha çok ağladım. Dünyada "kusursuz bir cennet" olmadığını elbette biliyordum. Ama en azından "cehennem" değildi oralar, yani en azından pek çoğu. Ve kudurdum, kudurdum. Daha uzlaşılmaz, daha anlayışsız, bombok bir insana dönüştüm. Sevgili işimin de bu dönüşümdeki yerini unutmamak lazım elbette. Neyse. Bir fırsattı, değerlendirdik sonuç olarak. Bir sene, ve belki biraz daha fazla bir süre, o çok sevdiğim, çok istediğim Avrupa semalarında yaşayacağım. Bakalım neler olacak. 10 senelik bu beklenti beni bir yere götürecek mi? Yoksa kafama sıkıp, bir sonraki hayatımı mı bekleyeceğim? | ||
|
|
||