28 Temmuz 2014, Pazartesi
saat: 03:00


Kendim üzerine şok edici tespitler yaptım dün gece. Beni tanıma çalışmaları vol.44

Olayları değerlendirme biçimim, algılama ve tepki verme şeklimin genelin dışında olduğu kanısına vardım. Şöyle ki olayları ciddiye almıyorum. Umursamazlık da var içinde bir miktar. Genel olarak kendi kurduğum Dünya'mda yaşadığımı ve buna göre düşündüğümü söyleyebiliriz. Asıl vurucu olan kısım ise şöyle geliyor. Yaratıcı düşüncelerim umutsuzluk ve yalnızlıktan besleniyor. Yani benim üretebilmem için yalnız olmam gerekiyor. Bu durumda ileride ya yaratıcılık ya mutluluk gibi sıkıntılı bir seçim sürecine girmek zorunda kalmam umarım. Yaratıcılığımı ölçebilmek bu teoriyi test edebilmek için bir ilişki yaşayıp bunu görmem gerekiyor. Umarım mutlu iken birşeyler üretebilirim. Ama ben kendim karamsar, yetinmeyici bir insan olarak major birşeyler üretebileceğim konusunda şüphelerim var.

Karamsar yapı benim yaklaşımım olmuş. Bu beni besliyor aynı zamanda çünkü. Düşündüğüm şey ise şu oldu; yaratıcılığı karamsarlık başlığından kurtarıp tamamen özgür bırakabilsek ne kadar sınırsız bir dünyaya belki de bir evrene ulaşabiliriz? Sınırsız duygulardan oluşan sadece can acısını anlatmaktan sıyrılıp istenilen hikayenin anlatılabildiği sonsuz özgürlük ülkesine giriş yapabiliriz. Salt düşünce özgürlüğü tamamen anı yaşamaya yönelik.

Özgürlük.

istanbul
hosting