|
29 Temmuz 2014, Salı
saat: 19:56
şimdi bu yüreği nerelerde beslemeli, bütün saksıları kırılıyorken güneşin büyüsüyle... ve ölümler kaplıyorken en masum sevinçleri ve her sevgi kendisiyle çelişiyorken, şimdi bu nasıl bir doğum olur yeniden beyazlara... ama şimdi kim kandırabilir sizi, bir ölünün hayat kokan ağzını öpmek için... bir gün aşkta ölür, ve başlar sıkıntısı kuralsız bir çelişkinin, yapışkan bir sevişmenin sancısı dolar boşluklara... ve tutku aç bir güve gibi kemirirken sevdayı, dölün pasıyla bulanırken sevginin beyazlığı ah şimdi kim inandırabilir bu eski çocuğa aşkın ve dostluğun varlığını... bir gün ansızın yiter dostlar ve sevgililer etin ve kemiğin sıcaklığıyla solar sevdalar işte o gün her şey ölür... Arkadaş demiş ki; 'erken öldük; erken ölen mintanıyla gömülsün!' Arkadaş mahpusta şair olmuş, bizse bu gidişle evimizin bu karanlık odasında filozof olacağız. Filozof olarak söylüyorum: umarsan, bulamaz isen üzülürsün. Eğer ummassan, bulamaz isen üzülmez, bulursan sevinirsin. Ah Dostlar! Nereden başlayayım, nesnel koşulların tüm umutsuzluğundaki tüm umutları nasıl anlatayım, kime dert yanayım?.. Tanrı'nın takdiri, Takrir-i Sükun hayatımı en başa nasıl sarayım, nasıl susayım? Bu dünyada çatışma sona ermez, tıpkı benim içim gibi. Bütün organlarım birbiriyle mücadeleye girmiş, karaciğerim beynimi örgütlemiş, midem darmaduman olmuş dilim teröre yataklık yapmış, vücudum paramparça olmuş. küçüklüğüm bu çatışmanın tamamlanıp son bulmasını istemiş, öylece beklemiş. küçücüğüm... Biraz abartıyorum, her zaman abartmışımdır, abartmak bir sanattır. Eskiden daha çok abartırdım, bu yüzden başıma olmayacak işler açtım! Şimdi geriye dönebilsem; -sana karşı taşmalarım oldu biliyorum! diyeceğim bir çok hadise var hayatımda fakat dönemiyorum, dönüp dolaşıp yine kendimi görüyorum, aynada kendime kuruyorum... | ||
|
|
||