|
02 Ağustos 2014, Cumartesi
saat: 22:10
İnsan üzerine düşünceler-1 Güncelere şöyle bir göz attım. Ne kadar ortak, ne kadar benzer dertlere sahip insanlar. Farklı kelimeler, üstü örtük ifadeler hiç de saklayamıyor bunu. İnsan en nihayetinde. İnsan olmak üzerine düşünüyorum bu sıralar. Nasıl insan olunur? İnsan dediğin nedir? Özellikle böyle bir dönemde insanı nasıl konumlandıracağız? Nereden başlayacağız işe? Önceleri robotların insanların yerini alması kötü geliyordu bana. Şimdiyse niye olmasın ki diyorum. Belki de bu namussuz, beş para etmez insan yığınlarından çok daha insanca bir dünya olabilir onlarınkisi. İnsan demek söz demek benim için. Ödev sahibi. Bilincinde hayatının, yaşadıklarının. Baktığımda robot bile daha ödev sahibi ve sözüne ister istemez sadık. İnsan demek göz demek en çok. Her şeyi öylece izleyen. Bakan. Tepeden, yakından, uzaktan, alttan, yukarıdan, yandan, sağdan, soldan. İzlemek için gözünü dört açan. Ama göz biraz da bilinç demek. Hayatı, karşısındakini, kendini izleyen, takip eden bir bilinç. Yüzümüzde gözümüz ağzımızın yerinde olsa ne kötü olurdu. İyi ki yukarıda. Çünkü önce konuşma değil, bakış gelir. Çok izlemeli, az konuşmalı. İnsan en çok kendini izlemeli. İzlemek bir değer biçmeli, değer vermeli. Diogenes ta o dönemlerde karanlıkta elinde el feneriyle dolaşarak insanı aradığını söylüyordu. Sanıyorum hâlâ aramaya devam etmeli. İnsan kedi de değil ki pisi pisi desem de çıkıverse. Kime, niye insan deriz? Allah insana değer verdim derken ne demek istiyor? İnsan suresi 1. ayette İnsan anılır bir şey değilken üzerinden uzunca bir zaman geçti, niye dedi? İnsan üzerine düşünmeli. | ||
|
|
||