|
03 Ağustos 2014, Pazar
saat: 01:19
...Kötü müziklerin çaldığı bir yerde yürüdüm. Hava ağır, nemli. Panayır gibi bir kalabalık. Bir sürü insan. Bu kalabalıklar insanı korkutur. En azından beni. Sevmem bu kadar insanı. Bazen bir şarkı duyarsın ya bir anda. Özlediğinden değil hani sırf o an duydun diye anımsarsın. Kokun gelir sanki burnuma. Anıların kokusunun parfümü varmış gibi. Ben bu ayı şeftali dilimine benzetiyorum. İçinin rengi aynı şeftali. Bir çilek olamaz tabii. Çilek gibi kokardı. Burnuma gelen o değil ama. Beni bu havalar mahvetti diyor yanlış beni bu dengesiz havalar mahvetti. Tabii hikayeler farklı. Herkesin beni kendisinedir. Bir ben varsa içeri kaç fersah aşmalıyız onu bulmak için? Veyahut kaç farkı şehir görmek, yaşamak gerekir? Her şehirde fatklı kokular bulur insan. Her koku kendine ben. Bencil insan. Yaşamak için lazım bu da değil mi? :) Her şehirde yeni bir hayat yaşar insan. Sanki yeniden doğmak gibi. Düşünsene seni hiç tanımayan bir sürü insan. Küçük bir kız çocuğu ne kadar sevimli olabiliyor değil mi? Bir o kadar da haşin. Insan kısım kısım yer damar damar diye bir söz vardı. Güzel söz. Ben seni özledim ama olayların seninle hiç alakası yok. Zaten özlemek nedir ki. Anlık bir duygu dalgalanması. Sonra geçer. Işte insan bazen anımsıyor. Küçük bir an küçük bir bakış boktan bir saniye. Ben o şakacı yanımı sikeyim diye boşuna mı demiş adam? Çok yıldız var gökyüzünde. En yakını 4 ışık yılı uzakta. Ne çok uzaklık. Çok düşünüyor insan. Karanlık hep düşünmeye itmiştir beni. Ne gereksiz şey düşünmek. Ama insan gerekli olduğu için düşünmez ki. Gereklilik değildir yani o. Ihtiyaçtan düşünür. Bu gece seni düşündüm ben. Ihtiyaçtan. Gerekli değildi. | ||
|
|
||