|
05 Ağustos 2014, Salı
saat: 00:23
Yazmak eylemi ne kadar farklı bir duygu insan kendini bir şeylerin kuralcısı zannediyor. Kuralcı ne demekse artık? Birilerini övüyorsun, yeriyorsun, laf sokuyorsun... ve bunları yaparken kendi kendine olmana rağmen, sanki tüm yazdıkların yerini buluyormuş gibi geliyor. Hayatımda hiç bir şeyin planını yapamasam da, hiç bir planımı uygulamasam da, belirsizliğin içinde mutlu(yum) olmaya çalışıyorum. (bilemedim yazarken mutlu muyum, değil miyim. Mutsuz değilim ama onu biliyorum). Hiç bir şey rayında gitmiyor. Yarın nasıl bir sürprizle karşılaşacağımı bilmiyorum. Ve evet bu kadar belirsizlikten hoşlanmıyorum. Yıllardır tanışıyoruz acılarımı bile planlayarak kontrollü yaşamak isterim ben. Artık sadece yazmayı sevdiğimden yazıyorum bunları sana. Yazı yazabilmek kendim için yapabildiğim en özel şey şimdilik. Ama yavaş yavaş yazmayacağım galiba. Evlenmek fikri var aklımda. Yıllardır var ama bu sefer daha mantıklı düşünüyorum sanki. Bilmiyorum ya da saçmalıyorum. Ama evdekilerin de çocuklarının mürüvvetini görmek istediklerini düşünüyorum. İşte öyle öyle hayatı kabullenim vazgeçerek kendimden, devam edeceğim hayatıma herkes gibi. Tabii bu arada beni alacak adamı bulmuş değilim. Evlilik konusunda ki en önemli sorunlardan birini halledebilmiş değilim yani... Tamam yine fena halde saçmalamışım. Yazdıktan sonra da silemiyorum, hiç bir yazımı. Aklım karma karışık, çok yorgunum birde. Birde çok uzaktayım evdekilerden. Evdeyken telefonumu elime bile almıyorum, umurumda olmuyor hiç. Ama burada çalsın diye bakıyorum bazen. Gün 5 Agustos'a gözümün önünde döndü, yıldız kayması gibi bir gün daha öldü... Dilek tutsa mıydım? Yoksa kaçırdım mı tüm dilek haklarımı? Yazmak üstüne konuşurken nerelere geldik bak:).. Yazmak kafamdaki seslerin sakinleşmesini de sağlıyor biraz, rahatlıyorum. İyi geceler... Not: bayram tatili güzeldi... | ||
|
|
||