05 Ağustos 2014, Salı
saat: 19:44


ben dünyadan kaçtıkça o kovaladı ve vice versa. sözün kıymetiyle ilgili gerçekten, ciddi bir mesai harcadığım vakitlerden beri bir cümle söyleyip gerisinde susmayı hatta o söylediğimden de pişmanlık duymayı adet hâline getirdim. böyle zamanlarda da hep dilime sahnenin dışındakiler'in mağlup karakterinin o söyledikleri geliyor: "bende bir şey kırıldı. hadiseler üzerimde fazla tesir bıraktı. onları birbirine fazla ekledim. adeta, kendi kendime bir kader icat ettim." aynısı bana olmuş olabilir ama emin de olamayız.

bir yalnızlık bir tuhaflık var. g. "her oniki yılda bir insan dairenin başına döner ve aynı çizgiyi yeniden yürürmüş" demişti. tabii on bir ya da on üç dese o da kabulümdü yani prensipte anlaşabiliriz. güzel bir şey, komik bir şey, hastalıklı bir şey gördüğümde o zarfı kime uzatsam diye ciddi ciddi düşünüyorum. üçüncü kişiler izlesin için yapılmış bir sohbetin içinde bulunmak gibi her yer. ve çıkış yolu yok gibi. ve şimdi, yine, bu adımın da başına dönebilir ve "napalmdan bahsediyoruz, birbirimize yeni ve renkli fotoğraflarını gösteriyoruz napalmin ve işte bak, diyoruz: napalm" gibi şeyler söyleyebilirim. bu histeri çukurundan çıkış yolunu benden daha akıllı birinin bulacağı muhakkak. kalbim o kudretin bana verilmediğine daha fazla kırılmasın.

şiir. bir tek şiir var gündelik kelimeler arasına girmiş olsa bile. meselâ dua pek yok. dua da bazı kelimeler gibi, kirletildikçe kendine has yerini daha sağlama aldı. yani biz onun şu değil de bu olduğunu ne kadar kuvvetle zannettiysek onun "bu"luğu sadece liyakat sahibi gözlere de olsa daha fazla tebarüz etti. çünkü hakikat haykırılmaz ve yarıya kadar okunmuş bir kitap, işte o bakiredir.

ve "sessiz kalacağım" demek sessiz kalmak değildir.


istanbul
hosting