|
07 Ağustos 2014, Perşembe
saat: 18:41
Ne Parismiş lan. Olay gayet gündüz gözüyle oldu günce. Saat 10.30-11:00 arası. Yürüdüğüm yer Raspail Bulvarı, kabaca nasıl anlatayım, Montparnasse tarafını dümdüz bir şekilde Seine Nehri'ne ulaştıran oldukça uzun bir yol, yani yayalar için bile aktif - dinamik - heyecanlı bir yer sayılır. Aniden kuvvetli bir cam kırılma sesiyle irkildik, ben ve yakın mesafede yürüdüğüm yaklaşık 10-15 kişi + 1 evsiz vatandaş. Yolun karşısında, bir ara sokağın hemen başında, Nikon tabelalı bir fotoğrafçının camından dışarıya genç bir zenci oğlan uçtu. Hızlıca ayağa kalktı ve elinde 2 tane fotoğraf makinası vardı. Ardından orta yaşlı, muhtemelen Fransız, beyaz bir bey çıktı. İşin garip yani, aynı kırık camdan çıktı ama bir eliyle alnını tutuyordu. Bu arada zenci arkadaş yerden kalktı, elindekileri çantasına koydu ve sakince yürümeye başladı. Fransız dediğim bey yerden camları toplamaya başladı ama ne bir bağırış var, ne bir kovalamaca var. Zenci kişi hiç istifini bozmadan, sanki Çukurova'da gezercesine sakin yürüdü, yürüdü, yürüdü ve gözden kayboldu. Biz kalabalık bir grup olarak orada öyle boş boş baktık kaldık. Ne yapsaydım? Yanımda silaha en yakın şey çakmak. Durduk yere bıçaklanmaya ne gerek var? 5 saat sonra aynı yoldan dönerken özellikle baktım, camlar toplanmış, kepenkler kapalı... Ne iştir arkadaş. Gündüz gözüyle. Zaten yağmuru da bitmiyor şehrin. Spor ayakkabılarım artık suya iyice alıştı, parmaklarımın arasında perdeler oluşmaya başladı. Gayet amfibik bir hayata doğru ilerliyorum burada. Bu üçüncü gün. Islanmayan ne don kaldı ne astar. Yarın da aynı şey olursa, cumartesiyi donsuz geçirme tehlikesi var. Elbette bu durumun dosta güven, düşmana korku vermesini dilerim muhterem günce... | ||
|
|
||