|
12 Ağustos 2014, Salı
saat: 14:44
Zihnimin derinliklerine baktığım zaman bir eksik bir fazla olayını gayet net gözlemleyebiliyorum. Bende bir şeyler var ki, böyle hislerle yanıp tutuşuyorum. Düşünelim... Ne lazım olabilir bana? Baudelaire'in frengisi? Van Gogh'un epilepsisi? Yoksa Bukowski'nin vurdumduymazlığı mı? Fildişi kuleye mi kapatayım kendimi? Gözlerimi dağlayıp, kulaklarımı bağlayıp piyanonun başına mı geçeyim? Sıkıldım ben. "Başkalarının beklentileri bende stres yaratıyor!" demişim 2005 yılının Ağustos ayında. Şimdi kendi beklentilerim bende stres yaratmaya başladı. "...kökleri benim köklerimden çok daha derindeydi. Beni kendime yabancılaştırıyordu..." demişti Arturo Bandini, yani aslında John Fante. 23.07.2004 00:41:28 notlarımdan birinin başlangıcı. Benden baya bir küçüktü. Askere gitmeme 15-20 gün falan kalmıştı. Dengesiz bir anda açılmıştım kendisine. Dengesiz bir şekilde kapanmıştı kendi içine. Sonra ne oldu acaba? Mümkünse Van Gogh gelip burada girsin sara nöbetlerine. Tımarhanede kafasına kızılcık sopasını yedi mi ne yıldızlı gece kalır ne servili yol. Şu yıldızlar kayıp durmasın artık. Adama boşuna ümit vermesinler. Her gece yeni bir Armageddon tribi yaşamaktan bıktım. Zaten aylar önce de domuz gribi olmuştum. Yeter artık. Aradığım birazcık huzur. Bir şeyler kesinlikle eksik olmalı... Bozuk... Hatalı... Düzeltilemez şekilde hasar görmüş. ...Yıldızlar kayıp giderdi padişahım. Deniz sürüklerdi kayıkları... Nereden geldiyse aklıma bu... | ||
|
|
||