|
14 Ağustos 2014, Perşembe
saat: 15:50
Dün Beşiktaş'ın eski başkanı Süleyman Seba hayatını kaybetmiş. Birkaç senedir sürekli hastanede tedavi oluyordu, durumu bazen kritikleşse de sonra atlatıyordu ama bu sefer ne olduysa atlatamamış maalesef. 88 yaşındaydı. Süleyman Seba, futbolu ilk takip etmeye başladığım zamanlardan bildiğim bir isimdir, 1986 yılı. Küçükken bir dönem Beşiktaş'ı da tutmuştum, o zamanlar kulüpler ve taraftarlıklar arasında bugünkü gibi uçurumların olmadığı yıllardı ama. Statlar derbilerde eşit paylaşılırdı. Statlar direk bir takıma tahsisli değildi, tribünler tek bir takımın renklerini taşımazdı. İnönü Stadı'nda da, Ali Sami Sami Yen'de koltuklardan önceki tahta sıralar yeşildi mesela, sonraki ilk koltuklar da kırmızı beyaz. Bu durum Fenerbahçe Stadı'nda da böyleydi, eski tahta sıralar grimsi bir renkteydi, sonra kırmızı beyaz koltuklar takılmıştı. O zamanlar statlarda özel anonsçular yoktu, cızır cızır ses çıkan hoparlörlerden bir kadın veya genç bir adam takım kadrolarını ve hakemleri aynı sıradan ses tonu ile anons ederlerdi, kimse de yuhalamazdı diğer takım kadrosu okunurken. Bütün bu hususlardaki değişiklikler 1994 senesinde Alp Yalman ve Adnan Polat'ın Ali Sami Yen'de yer kısıtlamasına gitmesi ile başladı ve 1995 senesinde Ali Şen'in stat anonsçusu sistemini getirmesi ile tırmandı ve sonunda bugünkü duruma geldik. Süleyman Seba'nın 16 senelik başkanlığında en zirvede olduğu zamanlar işte bu değişimlerin olmadığı zamanlardı. Beşiktaş uzun süre şampiyon olamadıktan sonra 1982 yılında şampiyonluğu yakalayınca yükselişe geçmişti. Süleyman Seba 1984 senesinde başkan olmuş sanırım. Ben de ilk 1986 yılındaki şampiyonluklarını hatırlıyorum. Beşiktaş'ta otururduk o zaman ve merkeze inip kutlamalara bakmıştık biraz. Metin, Ali ve Feyyaz o zaman da Beşiktaş'taydı ama tam olarak "Metin-Ali-Feyyaz" kavramı oluşmamıştı. Ali o zamanlar 2 numara ile sağ bekti. Metin ile Feyyaz ilerideydi, Metin hücuma yönelik orta sahaydı, Feyyaz ise forvet. Ali, 1987-88 yılında tam olarak forvete geçti ve gol krallığında 39 gollü Tanju'nun ardından 30 golle ikinci olmuştu. Beşiktaş 1987 ve 1988 yıllarında şampiyonluğu Galatasaray'a kaptırıp, 1989 yılında da Fenerbahçe'yi geçemeyip ikinci olmuştu ama kimsenin Süleyman Seba'yı istifaya çağırdığını hatırlamıyorum. Kadroda olağanüstü değişiklikler de olmamış, genç isimlerden vazgeçilmemişti. Sonunda Metin, Ali ve Feyyaz'ın yıldızlarının iyice parladığı 1990 senesindeki şampiyonluk ve ardından diğer iki şampiyonluk geldi. 1993 yılında da avarajla Galatasaray şampiyon oldu. Süleyman Seba için eleştiriler 1994 sezonundan sonra başladı. 1995 yılında Daum ile şampiyon olunmuştu gerçi yine ama Metin-Ali-Feyyaz'lı kadronun bozulmaya başlaması, Feyyaz'ın 1994'te olaylı bir şekilde ayrılması ile homurdanmalar başlamıştı. İlk büyük tepkiler 1998'lerde gelmeye başladı başkana. "15 sene oldu, senin süren doldu, yeter artık Seba, artık istifa" tezahüratı sanırım Beşiktaş 1998 sonunda Valeranga'ya elendiğinde çıkmıştı. Daha sonra da 1999-2000 sezonunda sezon başındaki birkaç kötü sonuç ile o sezon yeni transfer edilen Ahmet Dursun'un olumlu performansına da değinilerek "Ahmet dursun, Seba gitsin" tezahüratı çıktı. Değerler artık değişiyordu maalesef, 1980'lerin sonunda üç sezon üst üste üzücü bir şekilde ikinci olunmasının ardından zaman zaman protestolar yapılsa da başkana hiç laf söylenmezken, on sene sonra hemen birkaç kötü sonuçta bile Seba hedef alınabiliyordu. Zaten o da fazla dayanamadı sonra. Senelerce kongrelerde kendisine rakip çıkanlara büyük farklar atan Seba, 2000 yılındaki kongrede başkanlığa devam etmeyip bıraktı ve Serdar Bilgili başkan oldu. Süleyman Seba'nın başkanlık zamanlarımdan futbol maçları ile ilgili hususlar dışında aklımda kalanlar, kıvrımlı kaytan bıyıklı ve koyu renkli kemik gözlüklü imajı, mütevazı yapısı, yönetimdeki arkadaşları ile mutlu günlerde yaptıkları eğlencelerde genelde "eski dostlar" şarkısını söylemeleri, bekar olması ve eski tip mutfağı olan mütevazı bir evde tek başına oturması, bu evde gazetecilere röportaj verdiğinde mutfakta kahve yaparken görüntülenip, neden evlenmediği sorulduğunda gururla "benim tek aşkım Beşiktaş'tır" ya da "benim eşim Beşiktaş'tır" gibi bir demeç vermesi, futbola "fitbol" demesi, uçak yolculuğundan korkması, sırf bu yüzden Beşiktaş'ın Şampiyonlar Ligi'ndeki ilk maçı olan, 1997-98 yılındaki Bayern München deplasmanı için Münih'e giderken üç günlük araba yolculuğunu göze alması (gidiş dönüş 6 gün), futbolcular protesto edildiğinde hep "bunu yapanlar Beşiktaşlı değildir" demecini vermesi, 1996-97 sezonunda birara küfür önlensin diye önlemler alınırken kapalı trübüne gidip küfür edenleri bizzat susturmasıdır, daha birsürü şey çıkar. 74 yaşında başkanlığı bıraktığında da hayli yaşlı sayılırdı, sonraki zamanlarını genelde İstanbul'un biraz dışında kırsal kesimlerde geçirmişti, atların yanında resimleri vardı, son 4-5 senede de genelde hastaneye kaldırıldığı ve iyileştiği haberleri çıkardı sürekli. Sonuç olarak Beşiktaş camiası, kendilerine 16 yıllık döneminde en saygın ve güçlü dönemleri yaşatan, daha sonra onursal başkan ilan ettikleri unutulmaz bir eski başkanını, tüm spor camiası da başarıların yanında dik duruş, gerektiğinde protestoyu da göze alıp ilkeli davranma, efendilik gibi erdemlerle öne çıkmış bir spor adamını kaybetti. Önceden özlemle andığımız, taraftarlık kavramı ve ilişkileri dahil birçok şeyin daha anlamlı ve güzel olduğu, saygın olduğu bir döneme damgasını vuran birinin de kaybıdır bu ayrıca. Hepimizin başı sağolsun. | ||
|
|
||