|
19 Ağustos 2014, Salı
saat: 14:32
toza dönüyoruz günden güne.. kün sesini duyduğumuz o ilk anın hatırına geride o uzun ömürden hiçbir iz bırakmadan dönüyoruz yine küllerimize.. ve belki yeniden bir bahar gösterilmeyecek olmanın verdiği hüzünle mutsuz neşesiz ve gri bir unutulmuş mezarlık oluveriyoruz bir anda.. geçmişimiz bir anda çekip kurtuluyor bedenimizden.. dostlar uzaklaşıyor ve kanından olanlar ve kanın kadar yakınlar.. izlemekle yetiniyorlar sadece bu büyük yokoluşu.. kaybediyoruz.. o kadar hızlı ve o kadar umutsuz bir şekilde kaybediyoruz ki.. mutsuzluk sıfatı bile omuzlarımızda anlamsız kalıyor.. yalnızlık.. sonsuz saçma ve hiç istenmeyen bir yalnızlık.. ulaşmaya çabaladığımız yada bize yazılmış olan en kutlu son.. sahnenin kapanışı ve ardında kalan soğuk boş ve anşamsız o büyük yalnızlık.. yetiştirilen kız ve erkek çocukları.. hayat arkadaşın.. tüm neslin ve can yoldaşların.. bir ses duyulmuyor artık.. tek bir nefes.. gözlerinin içi toprak dolarken.. dualar yakarışlar kulağında değil.. anlamlandıramıyosun.. zaman ve umut elinden alındıktan sonra.. yalnız garip ve kimsesiz bir ölü bedenin.. düşmek bile değil yaşayacakların.. sonu ölümle biten bir olguya yaşam demen ne kadar anlamlıysa.. o kadar anlamlıydı işte yaşamın.. ama işte.. yaşadım.. yaşadın.. yaşlar eskittin bu uğurda.. girebilesin diye sırf o soğuk toprağa, tanrınnı senini için biçtiği o anlamsız yazgıya.. yaşadın.. kaç bin yıl olursa olsun.. kısacık yaşadın.. şimdi ben sen ve bizden önce unutulan binlercesi gibi.. adını hatırlayan o son kişi de ölünce.. anlayacaksın.. ölümle biten bir sürecin adınnı yaşam olamayacağını.. tanrı merhamet etsin.. sana bana ve bizden önce yaşayanlara..tanrı zavallı tanrı, acısın en çok kendisine.. | ||
|
|
||