|
20 Ağustos 2014, Çarşamba
saat: 15:55
Bir kadın var. Diğer kadınlar gibi değil. Belki bazılarının dediği gibi "o kadın" da olabilir. Belki de diğer kadınlar gibi olur sonra. Kaç yıldır tanıdığımı unuttum. Hiç görmedim. Sesini iki kere duydum ve sesi nasıldı unuttum. Bir kaç kere de rüyalarımızda görüştük. Farklı zamanlarda, benzer senaryoların içindeydik. İkimiz de ertesi sabah büyük bir heyecanla paylaştık rüyamızı. O biraz daha utanarak anlatmıştı. Yanında değildim anlatırken tabi. Ama eminim ki yanakları kızarmıştı, bana yazarken rüyasını. Fazla detaya girmeden, tatlı gülücükler kondurmuştu yazısının sonuna. Aynı şeylere gülüp, aynı zamanlarda onlarca kez benzer yalnızlığın içinde buluyorduk kendimizi. Aynı anda birbirimizden sıkılıyorduk. Susuyorduk. Günlerce, haftalarca, bazen de aylarca. Sonra bir şekilde, belki de evren bize yardım edip kaldığımız yerden devam ediyorduk. Zaman bizim için önemsiz bir faktördü. Sizin bildiğiniz zamanla işimiz yoktu. Kendi saatimiz vardı. Kendi günlerimiz. İstediğimiz an durdurup, bir süre sonra hiç durmamış gibi devam edebiliyorduk. Yanyana gelmeyi ne kadar çok istesek, bir o kadar da gelmeden de yetiyorduk. Biliyorduk en azından ne olduğumuzu, ne olabileceğimizi. Farklı yerlerde, farklı hayatları yaşarken; ikimiz de aynı anda sağ elimizi saçlarımıza götürüp düzeltiyorduk. İkimiz de istemediğimiz insanları öpüyorduk. İstemediğimiz bedenlerle oynuyorduk. Ve ikimiz de sol yanımıza döndüğümüzde yalnız oluyorduk. İkimiz de sol yanımızda belki birbirmizi arıyorduk, bilmeden. | ||
|
|
||