|
21 Ağustos 2014, Perşembe
saat: 13:02
Konuşmak insana verilen en büyük lütuf değil midir Güncecan? Ben mi yanlış biliyorum? Hani ilgilendiğim birinden bahsettiydim ya,bi süredir sessizdi.Ben bi kızdım ona falan filan bişeyler.İşin aslını öğrendim kendisinden.Çok tatlı ve çok hoşmuşum bendeniz ancak çok konuşuyomuşum sıkılmış kaçmış =) Hahahaha! Bu erkeklerin çok konuşan kadın sendromu ne zaman geçecek çok merak ediyorum! Ya Yaradan bize bi dil vermiş derdimizi anlatalım diye,bi de beyin vermiş düşünelim diye.Verdiği beyin çok çalışınca verdiği dilden dökülen de çok oluyo,ben napiim Allasen?!? En azından içimdeki dilimde,iş çevirmiyorum,kırıtmıyorum,saçma sapan aşk oyunlarına girmiyorum birader!Bu arada teşhisi doğru insanın koyması da ayrı bişi tabi;kuzenimin bu söylediğimi duyunca tepkisi "O hiç konuşmadığı için sen çok konuşuyosun anlamamış mı?" Bak işte bilenle bilmeyen farkı! Anlamamış anneeemm anlamamış =D Konuşmaktan kastımız da yazışmak bu arada...Öyle estiği zaman cevap veren biri olursan ben de kendi kendime takılırım aklıma geleni söylerim goy goy yaparım,napiim?? Sen sessizsin diye gidip başkasıyla mı yazışayım? Eksik gedik mi kapatayım a.q?? Bunu yapmayacağıma dair kendi kendime verdiğim sözü mü çiğneyeyim ? Hayır! Şairin "Anlatamıyorum!" demesi kadar büyük isyanlardayım şu anda Güncecan! Yetmiyor cümleler anam babam yetmiyor...Hayatta karşıma çıkan herkesle alacağım bir ders olduğuna o kadar çok inanıyorum ki! Kaç gündür kafamı kurcalayıp duruyo bu durum..Kovboy (yani benimki :) ) bana o kadar yabancı ve de aynı zamanda o kadar tanıdık ki! Bu ne biçim bi his anlamadım ben.Daha önce hiç böyle bişeyle karşılaşmadım.Beden konusunu tamamen geçiyorum,zerre kadar umurumda değil!Ancak tabiri caizse resmen ruhum gidiyo adama doğru,böyle bişey olabilir mi ya? Sadece adını ve de tipini bildiğim birinden bahsediyorum.Ne öfkesinin bilirim ne sevincini,ne hoşlandıklarını bilirim ne nefret ettiklerini..O kadar tanımıyorum yani!Ama gel ruhuma sor;sanki yıllaaaaardır hayatımda var!Ne biliim evine girsem herşey tanıdık gelecek gibi,örneğin mutfakta bardakları yatak odasında çoraplarını hangi dolaba koyar elimle koymuşçasına bulacakmışım gibi..Sanki bi kapı var ve onun yıllardır aradığım anahtarı onda gibi...Bu ne biçim şey ya? Biri okusa delirdiğimi falan düşünür heralde! Ama gerçekten böyle hissediyorum!! ! Bu evrende herşeyin hepimizin en yüksek hayrına olduğuna ve olacağına olan inancımdan yola çıkarak şunu düşünüyorum : Bana onu bulduran içgüdüm ve yukarda yazdığım delilik gibi görünen her kelime gerçek ise biz hayırlı bi zamanda ve de hayırlı bi şekilde bi araya gelicez...O zaman anlıcaz bakalım neymiş tüm bu garipliklerin altında yatan deneyim...Laf aramızda acaip sabırsızlanıyorum ki =D | ||
|
|
||