|
21 Ağustos 2014, Perşembe
saat: 17:04
İnsanın nerede, ne zaman ilk kırılmayı yaşadığını hatırlayacağı hiç belli değilmiş, öğrendim. Ta 5 yaşında. Duvara vura vura ağladığım o sokağın kenarında. İşte o gece ilk kez üşüdüm. Yalnızdım ve ondan sonra başladı kâbuslar. Bir türlü geçmek bilmeyen geceler... Aslında bu birinin ölümünün ardından yaşanmadı. Ama öylesine de derindi işte. İnsanın hayatını değiştiren olaylar, insanlar var. Belki de gerekliydi bu. Kaldıramasak muhatap kılınmazdık. O gün gözlerimden damlayan kanları fark etmedi kimse kırmızıydı elbisem. Acıyla yumrukladığım duvarın parçalandığını da görmedi yoldan geçenler. Ağladım. çok ağladım o gün. Onun geri gelmesi değildi artık istediğim ne yapacağımı bilemez bir hâlde beni acıma terk etmiş, ne de olsa gönlümdeki krallığı sona ermişti. Hiç dokunamadan arkamı döndüm hemen hıçkırıklarımı gizlemedim. uzaklaştım hızlıca yanından ve kaybettim onu o gün. | ||
|
|
||