21 Ağustos 2014, Perşembe
saat: 17:04


İnsanın nerede, ne zaman ilk kırılmayı yaşadığını hatırlayacağı hiç belli değilmiş, öğrendim. Ta 5 yaşında. Duvara vura vura ağladığım o sokağın kenarında. İşte o gece ilk kez üşüdüm. Yalnızdım ve ondan sonra başladı kâbuslar. Bir türlü geçmek bilmeyen geceler...

Aslında bu birinin ölümünün ardından yaşanmadı. Ama öylesine de derindi işte.

İnsanın hayatını değiştiren olaylar, insanlar var.

Belki de gerekliydi bu. Kaldıramasak muhatap kılınmazdık.

O gün
gözlerimden damlayan kanları
fark etmedi kimse
kırmızıydı elbisem.
Acıyla yumrukladığım duvarın
parçalandığını da
görmedi
yoldan geçenler.

Ağladım.
çok ağladım
o gün.

Onun geri gelmesi değildi
artık istediğim
ne yapacağımı bilemez bir hâlde
beni acıma terk etmiş,
ne de olsa gönlümdeki krallığı sona ermişti.

Hiç dokunamadan
arkamı döndüm hemen
hıçkırıklarımı gizlemedim.
uzaklaştım hızlıca yanından
ve kaybettim onu
o gün.



istanbul
hosting