25 Ağustos 2014, Pazartesi
saat: 11:21


Dün sin city filmine gitmeyi planlamıştım. Hatta gitmeden önce ilk filmi tekrar izledim. Arka arkaya güzel olabileceğini düşündüm. Sonra vazgeçtim işte. Yalnız gitmek zor geldi. Telefon listemde de ya müşteriler var ya da eski kadınlar. Bir kaç arkadaşım var tabi ama aranacaklar listesinde değil. Sadece onlar aradığında cevap vermemek için, onların olduğunu bileyim diye kayıt etmiştim zamanında.

Daha sakin başladım bugüne. Dün hiç dükkana uğramadım. Kedimin maması suyu bitmemiş elbette ama yalnızlık ağır basmış. Kapıyı açar açmaz üzerime atladı. Ne zamandır kucağıma almıyordum. Kilo almış. Evin bahçesinde de yavru kediler var. Annesi gözetiminde iki kardeş acayip eğleniyorlar. Dün adamın biri yavrulardan birini almış gidiyordu. Yanındaki kızı da mutluydu. "Pardon, bakar mısınız?" dedim. Adam döndü ve "buyrun" dedi. "Siz o kediyi alacaksanız, ben de size sormadan o ufak kızınızı alıyorum o zaman." dedim. Bir kaç saniye suskun kaldı adam ve ardından "Anlamadım." dedi. "O kedi belki kızınızı mutlu edecektir. Bir kaç hafta sonra salacaksınız saçma sapan bir yere. Belki de ömrünün sonuna kadar, sizin yanınızda olacak. Ama bunu yapmadan önce, biraz empati yapmanızı rica ediyorum. Size sesini çıkartamayan şu anne ve hergün çocuklar gibi birlikte oyun oynayan bu yavru kedi n'olcak? Özetle, siz en güzeli o kediyi aldığınız gibi, bırakın." dedim. Elbette bıraktı. Arkasına bile bakmadan aldı kızını gitti.

Sonra benim dükkanda duran kedim yine aklıma geldi. Küçükken almışlar bunu da. Kimsesi yokmuş. Aşırı hastaymış. Çok güzel iyileştirip, aşırı evcil bir şekilde yetiştirmişler. Sonra bana geldi bir şekilde. Sahibi uzun süreliğine şehir dışında olacakmış. "Almak için geleceğim" dedi ve gitti. Gelmesine pek ihtimal vermesem de bakıyorum işte. Dışarda yaşayamaz uzun bir süre. Eski sahibi verdiği tarihte gelmezse eğer, dışarda yaşaması için ön çalışmalara başlarım. Ama bu diğerleri gibi hemen alışamaz. Gördüğü her insanın kucağına tırmanıp; sevilmek, oynaşmak istiyor. İnsanlar birbirine acımadan yaşarken, bizim sıpanın kaç tane tekme yiyeceğini kimse tahmin edemez.

Bunları yazarken sanırım ondan bahsettiğimi hissetmiş olacak ki usulca kucağıma oturdu. O grili kahverli tüyler ile kaplı bedenini yavaşça bana sürtüp, usulca yalıyor sağ dirseğimi. İnsanlar bir gün insan olmayı becerebilseler, bu hayvanlar da bir o kadar sevilebilecek. Bir şekilde özgürlüklerin kısıtlanmaması gerektiğini fark edebilsek. Neyse, karnım acıktı. Çay suyundan kahve yapmaya gideyim.



istanbul
hosting