|
25 Ağustos 2014, Pazartesi
saat: 15:42
Annelik ne garip bir duygu günce.. Öyle karmaşık duygular içindeyim ki hayatımda böylesini yaşamadım desem yalan olmaz.. İçimde iki tane ses sürekli konuşuyor biri başka diğeri başka şeyleri söylüyor.. Birisi vesvese üretiyor, diğeri olumlulukları dillendiriyor.. Arasında yüreğim sıkışıp sıkışıp duruyor.. Öncelikle geçen hafta kutlamalarını çekirdek ailemizle yaptığımız minik kutlamadan sonra hafta sonu cumartesi akşamı geniş aile olarak yapılan kutlamalar ve dün akşam cumartesi akşamı kutlamalara katılamayan teyzemin oğulları katılımıyla sonlandırıldı.. Cumartesi akşamına damga vuran ve oğlumun gönlünde taht kuran amcamız oldu :) Akülü araba almış amcamız oğlum mest oldu :) O gece saat 1 -1,5 gibi zorla uyuyup ertesi sabah 8 - 8:30 gibi güne merhaba demesiyle arabasının üzerinde keyif yapmaya başladı miniğim.. Ancak kısa bir süre sonra arabanın direksiyonu elinde kalıverdi.. Yavrumun hevesi kursağında kala kaldı.. Öğlenden sonra sürekli ağlayarak geçirdi.. "neden oldu bu iş? neden oldu şimdi?" diye söylendi durdu bebeğim.. O ağladıkça benim yüreğim ezildi.. Hafta sonu servisi çalışmıyor kendimiz yapamıyoruz.. Neyse bir müddet sonra uzaktan kumandasıyla biz yönlendirdik öylelikle az da olsa keyfini çıkarttı bebeğim.. Bugün servisi ve yetkili bayii ile görüştüm.. Yeni ürün olduğundan garanti belgesi de olduğundan sıkıntı olmadan halledecekler sanırım.. Tabi servisi ancak cumartesi gününe ayarlamam gerekecek.. Niye mi? İşte asıl mevzu şimdi başlıyor.. Annemle oğlum teyzemin oğluyla ve torunlarıyla bir haftalığına Bandırmaya gitmeye karar verdiler.. İlk baş razı gelmesem de sonrasında karşı çıkamadım.. İkilem yaşamam bu yüzden işte.. Eltim hep anlatırdı da böyle olabileceği pek aklıma gelmezdi açıkçası.. Bir yanım gitmesinden yana, diğer yanım şimdiden özlemle ağlamakta.. İçim içime sığmıyor.. Bin bir türlü vesveseler dolanıyor aklımda.. Ya öyle olursa, ya böyle olursa.. Sanki olacağı varsa benim yanımda olmayacakmış gibi.. Neyse bu vesveselerin cevabını da biliyorum ama engel olamıyorum işte.. Annemin çocuğuma çok iyi bakacağından kuşkum yok.. Ama ama işte.. Ben ne yapacağım burada bir hafta boyunca.. Kafanı dinle diyor annem.. Ama işte benim böyle bir derdim yok ki.. Ben evladım olmadan kafa dinlemek istemiyorum ki.. Neyse ağlayacağım yine galiba.. Burnumun direği sızladı birden.. Gitmesini istiyorum bir yandan da.. Hem eğlenceli olacak oğlum için.. Oyunlar oynayacak, gezecek, belki yemek bile yiyecek (ki sanırım en çokta bu sebepten gitmesini istiyorum..) İki gündür yedikleri sayılı şeyler ve aç geziyor.. Buna belki bir son verebilir orada.. Eniştem bu konuda oldukça tecrübeli.. Ne bileyim işte bu durumdayım.. Gel gitlerle dolu içim.. Ya birde Ali Sefa'nın durumu konusunda da emin olamıyorum.. Şu aralar bir şeye sinirlendiğinde hemen "seni sevmiyorum" diyor.. Sevmemesinin bize verilen bir ceza olduğunun bilincinde; ama bu kısa sürüyor bir bakıyorsun bir kaç dakika sonra soruyor: "anne sen beni seviyor musun?" "çook seviyorum bir tanem benim" "affettin mi beni?" diyor hemen ardından.. Çok değişik bir olgu anne olmak.. Bambaşka... Durum böyleyken Ali Sefanın benden ayrı kaldığında nasıl davranacağından da emin olamıyorum.. Evet annem yanında ama son zamanlarda benimle diyaloğu bambaşka.. İnşallah her şey yolunda gider.. Uffss bu bir deneyim olacak benim içinde zor bir süreç olacak ama inşallah atlatabileceğimiz bir süreç olacak.. Allahım özlemine dayanma gücü versin ve En güçlü koruyucu olarak korusun emanetini rabbim.. Amiiinnnnn .... | ||
|
|
||