18 Ocak 2026, Pazar
saat: 09:15
Çok tutuldum.
Sanki hep varmış gibi..
Beni nasıl seviyor.. oyun hamuru yoğurur gibi oynuyor her yerimle.. çok saçma.. çok sevda.. azer bülbül gibi duygularım darmadağın.
Nasıl hortladı durduğu yerde.. içimde bir yerde kalmış meğer..
çocuklarım ve annemden sonra hiçbir şeyinden iğrenmediğim tek insan ömrümde. Çok tuhaf..
benim çocuklarımı sevdiğim gibi seviyor beni.
En yakın arkadaşımı aradım iki gün önce, bir anımızı anlattım.. onları şimdi anladım..
kızlarla çocukları alıp tatile gitmiştik. 4. Günün sonunda hepimizin eşleri birlikte yola çıktılar yanımıza gelmek üzere. Kızlar süslendiler, hazırlandılar “ay çok heyecanlıyım geliyor benimki” diyor biri, diğeri “çok özledim yetti” diyor. Bana abartıyorlar gibi geliyor ve bunu dile getiriyorum.. bana kızıyorlar sen neden hazırlanmıyorsun diye :) herkes eşleri gelince kapıya koştu ben ise sadece “hoşgeldin” dedim..
Sonra arkadaşıma sordum “senin eşin seni böyle mi seviyor? Başını okşuyor mu, sana sarılıyor mu? Saçlarını kurutuyor mu?” Offf…
Bazen duygu krizleri yaşıyorum. Aşırı mutluyum bir an hönkürme geliyor hiç sevilmediğim duygusunu hatırlayıp anlayınca.. hayatımı sikmişim haberim yokmuş.. yaşamıyor ölmüşüm dua edenim yokmuş.. bir Allah ın kulu da demedi ki kızım kafanı sikeyim..
