22 Mayıs 2026, Cumartesi
saat: 23:55
Dünden beri sığamıyorum hiçbir yere.
Zaten her şey boka sarıyordu memlekette,
gece 11.30'da ünivrsitemin kapandığını öğrendim.
Yıllarımın geçtiği, siyah basamaklarında uyuduğum, matematik bölümünün halılarında kahvaltı yaptığım, sabah 6'da sınav için kapısından girdiğim, gece 12'de konser sonrası dışarı çıktığım, kendimi bulduğum, kendimi öğrendiğim...
Ya ömrümün üçte birini geçirdiği üniversitenin hem de 30. yılını kutladıktan birkaç gün sonra nereye gittiğini gördüm. Ya da nereye kaybolduğunu duydum.
Ülkenin en iyi profesörlerinden ders aldığım, en harika öğretmenleri, en harika asistanlarıyla çalıştığım, mükemmel projelere imza atmış olan bir okulun yerleyeksan olduğunu televizyon haberlerinde öğrendim.
Fiziken kalbim acırmış insanın,
canım çok yanıyor...
Birilerini duvardan duvara çarpasım var ama bazılarının boyu benden çok uzun...
Yine de bu sinirle ikiye bölebilirim, bizlerden önce...
Kıyamıyorum, kaçamıyorum, gidemiyorum,
kötüye de bırakamıyorum ama bıktım artık.
Ruhum yoruldu...
