18 Kasım 2026, Çarşamba
saat: 12:47


Ben hava soğuyunca üşümüyorum. Güne ve Geceye, Mevsimlere ve Yolculuklara, üşüyerek başlıyorum. Vücut ısım 34. Ben başkalarının gerçekten üşüdüğü anlar, zaten morarmış oluyorum.
Ortalamayı yakalamaya çalışırken çok enerji kaybediyorum. Zıplamadığım sürece ısı yükselmiyor. Ve insan sürekli zıplayamıyor da. Özellikle 45 yaşında zıplamak için iyi bir gerekçen olması gerek. Sabahları 1 dakika zıplıyorum. Ama geri kalan tai chi hareketlerini gün içine dağıtıyorum. Bir anda Müge Anlı izlerken, kendimden bile hızlı ayağa kalkıp sağ kolumla büyük daireler çiziyorum.
Daha beynime bu sinir gitmeden kolumu döndürdüğüm, ısınmadığım için garip sesler geliyor kolumdan. Bazen Evrenle oynarken biraz esniyorum. Onar mekik(1 ya da iki defa) ve bridge yapıyorum. Bridge'i yanlış yaptığımdan eminim.

Yürüyorum. Armin erken okula gidiyor. Evreni sepetli bisikletle kreşe bırakıyorum. Sonra yürüyorum eve. 15 yıldır geçtiğim yol, gittiğim market. Özgıda da acaba o gün kim müzikten sorumlu. Bazen sezen aksu, bazen harun kolçak bazen düş sokağı sakinleri bazen leman sam bazen müzeyyen senar dinliyoruz. Açıkçası o günümün bir başlangıç makamı oluyor.
O sabahları, eve yürüdüğüm an günün en mutlu anı. Güneş de var. Eve girmesem aslında kalsam dışarıda çok daha güzel olacak.
Ama eve geliyorum. Kulağımda kulaklık, Müge anlı canlı.

Sonra evde kimse yokken kombiyi açıyorum (oysa iyi anneler böyle yapmaz! iyi anneler kendileri evdeyken yelek giyer, kombiyi kısar, ayaklarına patik koyarlar ve ev işi yaparak sıcak kalırlar. Çocukları gelince de bir kap yemek olur bir de güler yüz. )
Ayaklarımın içine ısıtıcı tabanı koyuyorum, etkisi 8 saat sürüyor; 4 saatten sonra ısısı baştaki kadar güçlü olmuyor, ondan ısıtıcı tabanları çıkarıp karnıma ve böbreğime koyuyorum. Ayakkabımın içine yenilerini takıyorum. Günde 6 Eurom sadece belli organlarımı ısıtmaya yetiyor.
İnanılmaz iyi bir paltom var. Çok şükür. Ama fermuarı ortadan gidiyor. Kazak gibi giymem lazım ama çok uzun ve büyük olduğu için battaniye gibi. Fazla kırmızı bir de. Kafam da çok küçük olduğundan DMT cücesi gibi oluyorum içinde.

iki gün önce, gizli yerimde otururken, Berliner Zeitung'dan bir adam benim resmimi çekmek istedi.
Palto çok iyi ısıtıyor ama o paltoyu giydikten sonra normalde bir yerlerim ağrıyor. Biçiminden ve dizlerimi paytak etmesinden ötürü.
Ben kimim ki dedim. Beni mi, demek istemiştim.
Berlin, sonbahar, güzel olacak dedi.
bekledim.
makinesini gözüne götürmüyordu.
Hemen poz verdim.
Biraz baktı. Beni ignore edin dedi,
Sizi ignore edemiyorum maalesef dedim.
Yine poz verdim.
bir kaç fotoğrafımı çekip sonra gitti.
Aslında bu konunun görseli benim.
Eylül ve Ekimi doya doya Berlin parklarında geçirdim.
Müthiş bir güneş gözlüğüm var ve ağaçlarda kızarmış, sararmış, kahveleşmiş yaprakları bana 3 ayrı tonda boyayarak gösteriyor.
Evet Berliner Zeitung, beni buldun. Ne diyebilirim.

Ya sana kötü bir haberim var diye mesaj attı G.
Ceyda'nın öldüğünü anladım.
Bir anda olmuş.
Ceyda...Çok kendine has bir kadındı.
Beyoğlunda hollanda konsolosluğunun yanındaki binada bir film şirketi vardı. Beni Gülen ona gönderdi bir iş için.
B ile tanışacağım kutsal iş.
Devasa bir salona açılıyordu. 100 metrekare gibi. Duvardaki eski işler korunmuş, parkeler cilalanmış ve istiklal caddesine bakan pencereler önüne mor kadife antika bir kanepe konmuştu.
Yüksek tavanlardan, belli belirsiz kristal bir avize sallanıyordu. Ağır değildi ve görkemine rağmen rahatsız etmiyordu. 12 kişilik ahşap masa, salonun büyüklüğünden, ufacık kalıyordu.

Ceyda'nın karşısına oturdum.
Burnundan konuşuyordu, benimle konuşması gereken tonu bulamadığını daha sonra anlayacaktım. Ben de daha önce böyle bir iş yapmamıştım, o da. Ve bir şekilde bu prodüksiyonu kurtarabilir miyiz diye düşündük.
Ama Ceyda çok vahşiydi. Sağı solu pek belli değildi.
Yine de ot içtiği ama sarmayı bilmediği için, bu birlikteliğin duygusal tarafını oluşturduk.
Sevgilisi vardı. Ressam, ya da mimar. Parkinsonluydu ve inanılmaz ağır konuşuyordu. İstanbullu entellektüel burjuva bir ailesine ait, aynı binanın çatı katında, terası resimler ve heykellerle dolan, inanılmaz bir manzaraya ve ruha sahip, ancak hiç bir şeyin kalıcı ya da abartı olmadığı bir evde yaşıyordu.

O akşamları gelirdi. Üçümüz ya para birleştirir bir şeyler alırdık ya da hiç hatırlamıyorum ama konuşurduk.
Adını hatırlayamamam çok kötü.
Ceyda, sarı hep maşalı ya da fönlü, çok cool kesilmiş saçlarıyla, asla avam olmayan hafif ruj rimel makyajıyla, Etek ve dizde düz deri çizmeleri olurdu, öğlene doğru girerdi ofise. Odasının koridorun sonunda olduğunu tahmin ediyordum.

Ceyda ve oğlu arasında soğuk bir ilişki vardı. Bunu o zamanlar yadsımış olsam da, bunun bir parçasını çocuklarım olduktan sonra anladığımı itiraf etmeliyim. Bir Fransız orta okuluna gidiyordu Cem, bazen arkadaşları gelir, oyun oynarlar, nargile içerler ya da sohbet ederler, ama bunu hep Franszıca yaparlardı.

O ofiste olmaktan, işten mutluydum. Henüz işin yönetmeni gelmemişti ve sadece ön aşamadaydık ama Ceydanın özel işleri için beni kullandığından dert yanıp-aslında her şey gönüllüydü- ayrılmak istedim.
O zaman, annem iki günlüğüne İstanbul'a gelmişti, bir şekilde Devrim, eski erkek arkadaşım da ordaydı ben annemleyken ve ikisi de bana en azından işin yönetmeniyle tanışmadan ayrılmamamı salık verdi.

end of part 1






istanbul