|
18 Kasım 2026, Çarşamba
saat: 15:36
birden oldu sanırım. telegramda en geçmişe doğru bakayım diye arayışa giriştim ve birden bir mesaj gördüm girdim baktım ki eski mesaj geçmişi. 10 yıl öncesi tam olarak. sesli mesajlardaki sevgi, şefkat, özen hepsi o kadar yoğunmuş ki. Ne yaşandı o günlerden sonra da 3 yıl sonra bu kadar nefrete dönüştü o hikaye. hayata dair en mutlu olduğum şey 40 a gelince, ekstra bir durum olmadıkça geçmişe dair bi bok hatırlamıyorsun. ne acılarımı, ne üzüntülerimi, ne sevinçlerimi bi sik hatırlamıyorum cidden. Çok majör belirgin durumlar dışında hissettiklerimi bile hatırlamıyorum. Neden yaşadığımı bile sorgulayacak kadar unuttum yaşadıklarımı. Ama birden o sesli mesajlar kalbimi burktu. Aynı hayatın benzerini, başkasıyla ve huzur içinde yaşıyorum. Seninle de yaşamak mümkün olabilirdi bu kadar şımarık olmasaydık. Artık hiç bir şeyi hatırlamayacağımdan emin olarak yaşadığım için, tüm yargılamalarımı ve düşüncelerimi kendime saklar oldum. Şu hayatta kendi yaşadığım hayatı bile hatırlamazken, yaşadığım hayata anlam yüklemek biraz kekoluk gibi geliyor bana. Dümdüz amele gibi yaşamak üzerine kurdum hayatımı. Belki olur da bir okazyon çıkar da elime para geçerse, onu da bitirene kadar gezip yine aynı ameleliğe dönmek tek hayalim. Anlamlarımı yine kaybettiğim bir dönemde robot gibi yaşamaya adapte oldum. Ps: bu günceyi yazdıktan bilmem kaç saat sonra işten çıktım ve sadece bak sadece beşiktaş’tan ortaköyü geçmem 45 dakika sürdü. Ben bu şehrin de anasını sikeyim, bu ortaköyün de sülalesini sikeyim. Ortaköyde kumpircide asgari ücrete çalışsam psikolojik olarak daha sağlıklı bir birey olacağım. Zaten ha asgari ücret ha benim maaş, bi ske yetmeyen maaş asgari olsa ne olmasa ne. Bıhhtımm yaaa. Bu öfkem de tarihime not düşsün. | ||
|
|
||