|
20 Kasım 2026, Perşembe
saat: 00:43
İnsan birilerini kaybedince ilginç bir şekilde pervasızlaşıyor da. Kaybedecek neyim var moduna geçiyor sanki. Artık önceden yapmadığım şeyleri yapar oldum meselâ. Konuşmak istemediğimde telefonu açmadığım olurdu ama şimdilerde o kişiyi geri aramıyorum da. Aramak zorundaymışım gibi hissetmiyorum. Ve insan birini kaybettiğinde çok öfkeli oluyormuş. Herkese ve her şeye. Gözünün üstünde kaşın var diye birine kızabilir insan. Herkes sorumlu sanki sevdiğim insanın ölümünden. Hâlbuki en çok kendini suçluyor insan. Kayıp veya yas hissi pişmanlıkla birlikte geliyor, paket program gibi. Şunu yapabilirdim, bunu yapmayabilirdim... Bitmiyor hiç. Öncesinde, hastalık aşamasında zaman geçmek bilmezken şimdi su gibi akıyor. Keşke doyasıya sarılabilseydim... Ama o da olmuyor maalesef. Yıllarca sarılmadığı insana hastalığında da sarılamıyor işte. Ve birinin ölüm fermanı yukarılardan verildiyse artık o yuvarlanışın hızını takip edemiyorsun. Ben edemedim en azından... | ||
|
|
||